De tijd vliegt,,,

Geliefde lezer van deze blog,



Het is alweer een eindje geleden dat jullie nog iets van ons hoorden. Het is niet dat we jullie niet meer graag zien, integendeel zelfs! Enkele redenen waarom een blogbericht uitgebleven kan zijn:
- een container van 15000 kilo kwam aan in La Trinidad op 6 uur rijden van Pojom en moest daar uitgeladen, bewaard, bewaakt (Kurt en Wouter sliepen erbij) en opnieuw ingeladen worden om dan uiteindelijk in het verschrikkelijk moeilijk bereikbare Pojom terecht te komen.
- er werden zonnepannelen geïnstalleerd door Bert en Mathias van Solar Zonder Grenzen. In een week tijd werd een middelbare school van elektriciteit en licht voorzien met niet minder dan de zon die hier dikwijls haar best doet. Gevolg: een leraarskamer, een computerklas en 4 klaslokalen werden verlicht!!!
- Wouter reed in de laatste weken 3 keer naar Huehuetenango (Huehue in de volksmond), een rit van 6 uur bij goed weer en 8 uur bij slecht weer. Slechte weg, diepe ravijnen maar adembenemende uitzichten (waar Wouter dan weer net iets minder van geniet dan Miet, omdat hij geconcentreerd de diepste stukken zit te vermijden). De eerste rit diende om Huehue te verkennen. Wouter en Miet bezochten samen met Hanne en Kurt alle belangrijke instanties (kwestie van goed op de hoogte te zijn) zoals bijvoorbeeld, het labo, de grote winkels, het hospitaal...
Gelukkig leerden we dit laatste goed kennen, want na slechts twee luttele dagjes Pojom moesten we opnieuw naar Huehue: een emergencia (spoedgeval)... Maria del Carmen, een piepkleine baby van 9 dagen met een gewicht van 1,6 kilogram en een mondje bezaaid met schimmel! Nog een keertje naar de clinica van Huehue dus, en deze keer dringend! Wouter aan het stuur, Miet ernaast met Maria del Carmen in doeken gewikkeld in haar armen en Kurt op de achterbank aan het studeren. Alles verliep supergoed en gelukkig heelhuids en op tijd met Maria in de clinica toegekomen… Over emergencia’s zou waarschijnlijk een boek geschreven kunnen worden, maar daarover geven we later wel nog eens meer informatie...
De derde rit naar Huehue was om inkopen te doen voor de installatie van de zonnepanelen.
Het is bijna onmogelijk om vanuit Pojom in 1 dag naar Huehue te rijden en terug... Het zou misschien wel lukken maar dan verslapt de aandacht te hard tijdens het rijden en wordt het gevaarlijk! (ravijnen, kloven... we passeren het allemaal!) Vandaar ook dat deze trot een echte tijdsrovende bezigheid is. Daar komt ook bij dat we – omdat we natuurlijk nooit in een wip eens in huehue staan – we telkens ook een heuse to do lijst meehebben! Iedereen wil er altijd vanalles in 1 keer forceren, omdat we er naar de bank en het ministerie kunnen, de winkels... Tegelijk is het ook de place to be om eens lekker op restaurant te gaan, waar er WEL kaas is (= Miet!!!) en waar er een frisse pint gedronken kan worden (= Wouter!!!!)...
- Miet heeft op zaterdag jeugdwerk (een beetje chiro!!!) en op donderdag vergadering met de middelbare schoolstudenten die haar daarbij helpen.
- Als het mooi weer is dan moet je zeker gaan zwemmen in de prachtige rivier (met minder geluk moet je ook heel wat kleren gaan wassen…)
- het dagelijkse werk moet ook verdergezet worden als er geen emergencia’s zijn
- …

U ziet, veel te veel om te vertellen, maar we willen u, de trouwe lezer niet onthouden om onze laatste week kort te omschrijven:

Het was hier heel erg druk de laatste dagen: Mathias en Bert van Solar zonder Grenzen waren hier om de zonnepanelen te installeren op het dak van de middelbare school! Veel meer ambiance dus, maar het betekent voor iedereen ook: meer brood bakken, meer boodschappen doen en koken voor een man of 9! Jaja, Mietie en Wouter worden hier echte chef koks, al ontbreekt de haute cuisine nog af en toe. Maar met de middelen die we hier hebben, slagen we er wel al in om lekker eten te bereiden (met de tips van anderen zo heel af en toe natuurlijk) In een week tijd zijn we hier dus gegaan van GEEN elektriciteit in heel de school naar licht, stopcontacten en alles erop en eraan... we zijn dus samen met de basico’s (leerlingen van de middelbare school) heel content!

Zondag zijn Wouter en Miet, Mattias en Bert te voet vertrokken naar Yalenhuitz (het andere dorpje met een clinica van Vivir en Amor). Daar sukkelden ze echt keihard met hun zonnepanelen, ze hadden slechts 1 uur per dag elektriciteit en onze ingenieurs zijn dat daar gaan oplossen! Allemaal samen 1 uur de berg over gewandeld en dan toegekomen op de markt van Ixquisis (dat is elke zondagmorgen, heel erg gezellig en tof): papas fritas gegeten en een cola of jugo de manzana (appelsap) gedronken, een beetje inkopen gedaan (Wouter kocht zich een cowboyhemd voor 5 Quetzal (30 cent), inclusief gaatjes aan de schouders) wat rondgewandeld samen met de vrijwilligsters van Yalenhuitz (Astrid en Mieke) en dan met hen per auto naar daar gereden. Yalenhuitz ligt toch wel drie uur stappen van hier en als we dat kunnen vermijden dan doen we dat hé… .
Daar aangekomen gingen Bert en Mathias meteen aan het werk. In de late namiddag dan vertrokken richting de laguna (een meer). Als er nog stukjes paradijs op aarde zijn, dan denk ik dat we er daar eentje gevonden hebben. De rivier komt in de vorm van een waterval met van die plaatsjes waar je er in kan gaan zitten toe in de laguna. Echt PRACHTIG was het, zo'n mooie natuur, niet te doen! Het was er rustig en zelfs idyllisch en we hebben er echt van genoten!
Maandag had Miet jammergenoeg een beetje last van diarree. Dat gebeurt hier wel meer met de meeste mensen, maar Wouter deelt vol trots mee dat hij hier nog GEEN last van gehad heeft. Het gevolg van de diarree was dat de ‘dagtocht’ die we gingen doen in het water viel. In de namiddag was Miet echter beter en vertrokken we richting Pojom. Een stevige trot van drie uur. En het was ZALIG! Het uitzicht, de bergen, een lekker weertje en een gezellig windje... DIK IN ORDE!
Ook gewoon om eens alleen met twee te zijn. We zijn hier dan wel samen, maar het is soms druk in de clinica en we wonen hier dan ook altijd met een hele bende onder 1 dak (dat dak staat trouwens niet op de muren en dat zorgt ervoor dat er hier totaal geen geluidsdichte ruimtes bestaan). Veel gebabbeld tijdens ons tochtje, ook over het project en wat ons te wachten staat, de conclusie is dat het niet niets zal worden. Maar wees gerust, we zien het helemaal zitten! Bring it on! Kurt en Hanne de vorige coördinatoren vertrekken hier eind december, maar we zitten hier nu met een stevig team van vrijwilligers (Bram, Lore en Tupac), dus dat komt helemaal goed!

Op de terugweg van Yalenhuitz passeerden we een paardenranch (Ixquisis is in tegenstelling tot Pojom een ladinodorp, het verschil is dat er in Pojom Maya indianen wonen en in Pojom ladino’s een soort middenklasse die het meestal ook ietsje breder heeft, al klopt dat niet altijd). We hebben even getwijfeld, maar uiteindelijk hebben we toch aan twee cowboys (ja met grote hoed en lasso in de hand, echte cowboys dus!) gevraagd of ze ons wilden leren paardrijden... In het begin dachten ze waarschijnlijk, welke twee zotten staan hier voor onze neus ( want ze keken wel een beetje raar en zeiden niet zo veel haha!). Na de eeste onwennige lachjes (meer van onze kant dan van de hunne) werdden ze uiteindelijk heel enthousiast!
Ze haalden subiet een paard uit en wouter mocht als eerste een toertje doen (terwijl de cowboy het touw nog vasthield hé)! Amai, jullie hadden Wouter moeten zien zitten: een big smile tot over zijn oren, glunderend tot en met. Met het carré hemd dat hij de dag ervoor op de markt gekocht had zag hij er behoorlijk cowboyachtig uit. De mensen van de ranch vonden het allemaal hilarisch, vooral omdat Wouter zijn benen ietske te lang leken voor het paardje waarop hij zat.
Even later was het Mieties beurt om een klein toertje te doen (Mietie wat meer met de poepers dan stoere wouter, maar toch met voldoende durf!). Ondertussen was wouter al een praatje aan het slaan met de mensen van de ranch en zei hij al lachend dat hij een groter paard nodig had eigelijk... en hupla! Daar kwamen ze al af met een groot wit paard en... wouter mocht meteen ALLEEN een ritje doen! Haha nu was het helemaal geslaagd, Miet had Wouter nog niet vaak zo zien schitteren als toen... met de voet schoppen op de flank van het paard en met het touw de richting aangeven, Wouter had er nul komma nul moeite mee natuurlijk!
Ietwat vreemd, maar Miet lieten ze niet meteen alleen rijden, hahaha! Swat Miet had er ook geen probleem mee want ze zat toch niet helemaal op haar gemak! De voorzichtige tikjes van Miet om haar paard vooruit te krijgen leverden dan ook niet zo heel veel op. Ze besefte dat de dieren daar misschien toch tegen zouden kunnen en sterk genoeg zijn (en nee, ze is nog niet van plan om vlees te eten!!).
Maar goed, na een eerste proevertje van het paardrijden gaan Miet en Wouter nu zondag elk twee uur paardrijles krijgen, dit voor de redelijke prijs van 50 Quetzal (4,10 euro). Het leven kan meezitten!
Als laatste is het misschien nog interessant om mee te delen dat Hanne en Kurt zich aan het terugtrekken zijn uit het project. Meer en meer komt het op onze schouders neer. In de vier jaar dat ze hier wonen en werken hebben ze nog bijna nooit echt gereisd... het is hen dus van harte gegund nu om er een weekje op uit te trekken! Hanne is nu ook begonnen om hun kamer op te ruimen, en als alles volgens plan verloopt zouden we binnenkort kunnen verhuizen naar hun kamer. Dan hebben we ons eigen keukentje, eigen badkamertje en gewoon veel meer ruimte... Dat lijkt griezelig veel op samenwonen hé??? Dat wordt nog spannend zeg… ;-) maar we kijken er ook naar uit!!!

Wij gaan jullie laten, mochten jullie het niet kunnen laten om ons op de hoogte te brengen van nieuwtjes, weetjes of eventuele onbenulligheden, laat jullie maar goed gaan é!! (Miet lacht: hoeveel keer gebruikte Wouter laten in deze zin?)
Ook (post)pakjes ontvangen wij ZEER GRAAG op:

Wouter Verstraete - Miet Cools
AP 63
13001 Huehuetenango
Guatemala

Met liefs,
Miet

Een stevige groet,
Wouter

Miet goes wild...

Een guatemalteekse verjaardag: net dat tikkeltje anders...

Onder het motto beter laat dan nooit, hier een gebeurtenis van drie weken geleden… Het is hier ontzettend druk, maar we beloven opnieuw ons best te doen om onze blog up to date te houden!


Vrijdag 6 november 2009 06.30u: Wouter springt uit zijn bed en laat mietie weten dat ze nog even verder mag soezen, wat voor haar allerminst een probleem is...! Ondertussen begint hij aan zijn “Master-Miets-verjaardagsplan”: een verrassingsontbijt van pannenkoeken met op de koop toe honing en confituur, wat het alleen nog maar NOG feestelijker maakt...
Even verduidelijken misschien: de laatste dagen was het broodbeleg hier op. Aangezien er hiervan in Pojom niets te vinden is moeten we daarvoor op zondag naar de markt in Izquisis = 1 berg en een goed uur stappen verder. Helaas kwamen we er de vorige keer goed en wel aan als er al bijna geen markt meer te zien was (en dat was tegen 9.30 u ’s morgens en wij hadden dan al 1 uur gestapt he!!!) en konden we jammergenoeg onze geplande inkopen NIET doen...

MAAR dit buiten Wouter gerekend...

In het geniep regelde hij een deal met Tupac en Lore, 2 vrijwilligers van Vivir en Amor die in Huehuetenango zaten (=een big city met heel wat meer mogelijkheden...) Tupac en Lore kwamen 5 november hier in Pojom toe MET het zoete beleg... maar van dit alles was miet dus compleet niet op de hoogte!!!
Om verder te gaan: in het vroege ochtendgloren bakt Wouter ijverig een stuk of 50 pannekoeken. Zijn masterplan bestaat niet alleen uit een pannekoeken verjaardagsmenu MET warme en echte chocolademelk (!), maar ook uit een dagtocht (met een lekkere picknick) samen met de andere vrijwilligers en Hanne en Kurt. Alles tot in de puntjes geregeld dus, zo kennen we wouter he!

MAAR dit buiten de zwangere Pojomse vrouw gerekend...

Ondertussen werd Hanne rond 7u ‘s morgens uit haar bed ‘geklopt’ (als er hier in de casa materna hard op de deur geklopt wordt, betekent dit vaak: opstaan geblazen voor een zieke!!! Een zwangere vrouw bleek wat probemen te hebben... Hanne – ervan overtuigd dat er niet echt iets aan de hand was – had de ‘bevallingsrugzak’ (die hier altijd tip top in orde staat voor als de nood hoog is!) niet meegenomen. Daar aangekomen werd al snel duidelijk dat de vrouw reeds een opening van 9 cm had (voor de leken onder ons: er is 10 cm opening nodig bij de geboorte) en dat het voor ieder moment zou zijn... Hanne stuurde twee mensen met een briefje naar de kliniek met de vraag om snel de bevallingsrugzak te brengen! Verder vergat ze niet om Miet te feliciteren voor haar verjaardag en kregen Wouter en ik er nog een uitnodiging bij: als we dat wilden mochten we live een pojomse bevalling bijwonen...
Wouters ‘verjaardags’ organisatie dus even in de war: de pannenkoeken nog niet allemaal gebakken, Miet nog steeds slaperig in bed, de tafel nog niet versierd, de chocolademelk nog niet klaar... Maar flexibiliteit is hier sowieso geen probleem (en af en toe ook eens gewenst) en een bevalling op 6 november konden we echt niet laten liggen...
Hoogstens 10 minuten later zitten we al in de kamer van het hoog hoog zwangere meisje van 16 jaar. Rond haar bed staan drie vrouwen (haar 2 zussen en haar moeder) en op het voeteinde zit vroedvrouw Hanne, die haar moed inspreekt en helemaal paraat staat met alle instrumenten om de bevalling goed te laten verlopen. Er hangt een gordijn langs haar bed, zodat de vrouw voldoende privacy heeft (en wij ons ook niet ongemakkelijk hoeven te voelen). In de kamer naast ons zijn enkele mannen geknield aan het bidden rond het huisaltaar voor de goede afloop van de bevalling. De vrouwen lachen en maken grapjes, ze hebben er duidelijk zin in.
Maar de bevalling verloopt moeizaam, hoewel ze echt haar best doet om te persen en de baby goed lijkt te liggen, vordert het helemaal niet. Er verandert ook niets als we haar in een andere positie leggen... ondertussen is ze al bijna twee uur aan een stuk aan het persen en en is ze de uitputting nabij! Voor alle duidelijkheid: dit gebeurt allemaal zonder ook maar de minste verdoving... Bevallen staat hier gelijk aan keihard werken en knokken, geen epidurale verdoving of een onderwaterbevalling ... NADA NIETS!!! Persen en doorgaan! (Ik heb enorm veel respect voor de sterke vrouwen hier, wij vrouwen in belgie kunnen echt niet klagen... zegt mietie die zelf nog nooit bevallen is en dus niet weet hoe het voelt, maar toch!!!)
De vrouwen beginnen luidop te bidden en roepen de hulp van god in, Hanne is merkbaar ongerust, de spanning is te snijden... Hanne beslist – hoewel ze dit echt niet graag doet – om de ‘harde’ middelen in te zetten: Kurt (vriend van Hanne) moet met al zijn kracht duwen op de buik van de vrouw en zijzelf haalt de zuignap boven (daarmee kan ze aan het hoofdje van het kindje helpen trekken) Met man en macht wordt nu dus geperst (door de zwangere vrouw), geduwd (door Kurt) en getrokken (door Hanne) om de baby ter wereld te laten komen... Maar het lukt, even later komt het meisje gezond en wel te voorschijn! (voor de curieuzeneuwen: we weten nog altijd niet hoe ze noemt, want hier is de gewoonte om pas enkele weken later een naam aan de baby te geven! Wordt vervolgd!)
Oef, iedereen is enorm opgelucht! Miet overwint haar bloedfobie en kijkt toe hoe Hanne de navelstreng vastbindt en daarna doorknip, zelfs de bloederige moederkoek ontsnapt niet aan haar oog... De vrouwen wassen het babytje en wikkelen het meteen in een heleboel doeken, en het duurt niet lang of Miet mag de ‘verjaardagsbaby’ in de armen nemen! Een ongelofelijk ontroerend momentje... dolgelukkig keren Wouter en Miet terug naar de casa materna, om – drie uur later dan gepland – eindelijk met iedereen de overheerlijke pannenkoeken te verorberen!!!
Omdat het al tegen 12 u is, lijkt een dagtocht met picknick niet meer mogelijk, maar we besluiten toch een mini bergtochtje te maken! Miet in druk geklets met Lore en Hanne achteraan hobbelend en Wouter en Kurt krachtig en stevig met iets minder woorden voorop lopend, krijgen we uiteindelijk een adembenemend zicht op Pojom en omstreken... Helaas begint het te regenen, maar met een bananenblad boven onze kop is dat algauw opgelost! Paraplu’s? Nog nooit van gehoord!!!! 
Terug aangekomen in Pojom verorberen we samen een verjaardagscake en spelen we nog een potje ‘Kolonisten van Catan’...
Op naar de volgende superleuke Guatemalteekse verjaardag!

een baby - marimba - una capacitación

Lieve mensen,

Tijd om jullie een nieuwe episode uit het mythische verhaal van ‘Miet en Wouer: los nuevos Pojomeros’ te brengen. Eerst en vooral kan het nuttig zijn jullie duidelijk te maken wat een ‘Pojomero’ is. Deze laatstnoemde is een inwoner van Pojom, het dorpje waar wij ondertussen al een 2 dikke weken verblijven of moet ik zeggen wonen, eten, slapen, wassen en plassen. Het is nu al duidelijk dat een boek over Pojom geen probleem zou zijn en waarschijnlijk zelfs goed zou verkopen, maar laten we ons wat inhouden en nu nog maar een tipje van de sluier optillen …


BABY

We kregen er een heleboel vragen over en we willen het jullie niet onthouden: de baby (waarover sprake in het vorige blogbericht) is uiteindelijk geboren op 6 november, het is een meisje… en… we waren er volledig live van in het begin bij, als meelevende toeschouwers!!!! De naam blijft voorlopig nog een raadsel (het is hier de gewoonte om het geven van de 3 namen nog eventjes uit te stellen), maar ook dit laten we jullie op tijd en stond weten. Een dezer dagen geven we jullie een uitgebreid verslagje van de bevalling en de rest van Miets verjaardag…

MARIMBA

Zaterdagavond 31 oktober, 19u23. De vooravond van 1 november. We aten whiskil (een groene, stekelachtige vrucht, die lijkt op aardappelen, maar dan net ietsje verfijnder smaakt) en een smaakvolle omelet. Allerheiligen en Allerzielen, de twee feestdagen waarop de doden herdacht worden en het tijd is voor sommige van de mannen (en dan bedoel ik echt niet iedereen) om ladderzat door het dorp te lopen, of misschien gebruik ik soms beter kruipen.

De drank van hier (en ik heb hem nog niet geprobeerd!!!), legt je letterlijk en figuurlijk helemaal lam. Wel een beetje tegenstrijdig, want hier in Pojom en de omliggende dorpen (de municipio San Mateo) is alcohol bij wet verboden. Dit op vraag van de vrouwen omdat hun mannen zo vaak zat waren. Deze drooglegging blijkt echter een moeizaam gegeven te zijn. Zelfs de rechterhand van de alcalde (de lokale burgemeester die om het jaar verkozen wordt) strompelt zo af en toe, met vergiftigd bloed van de lokale drank, door het dorp.

Sorry voor deze kleine afdwaling, maar afdwalingen (in mijn hoofd) zijn hier in Pojom geen uitzondering. We gaan even terug naar gisterenavond, het begin van dit verhaal, ondertussen wel al 19u25. We zijn met zijn allen (= Kurt en Hanne; Anton; Miet en Wouter) uitgenodigd bij een oude man die samen met zijn broers wat marimba zal spelen. Het giet water net voor we vertrekken, maar gelukkig gaat het ‘optreden’ door in het huis van de familie. Muren uit houten planken, een golfplaten dak, een aarden vloer bezaaid met afgesleten rotsen. In de hoek staat een bed, ernaast een rek met enkele kleren. Centraal als je binnenkomt staat het huisaltaar, maïs en bloemen (waarvan ik nog steeds niet weet of ze echt zijn of van plastiek) sieren het houten altaartje. Ervoor branden een tiental kaarsen die een warme vloed verspreiden doorheen de gezelllige kamer. Er zijn nog maar enkele mensen aanwezig. De groep staat op een geïmproviseerd podium te spelen, ze zijn in totaal met zeven. Één op een drum, één basgitaar (die aangedreven wordt door een generator, net zoals het licht dat het podium verlicht), één staat af en toe op een keyboard te tokkelen en met zijn vieren staan ze nog eens twee marimba’s te bespelen. Op de volgende link krijg je te horen hoe Marimba klinkt: http://www.youtube.com/watch?v=PQoe6ZSR-6Y (het was niet zo hoogstaand, de marimba’s waren sjofeler, de band droeg geen kostuums, maar de sfeer was duizend maal gezelliger!).

Voor het altaar zit de moeder des huizes, een echte (zoals Miet ze hier het liefst omschrijft) moederkloek. Ze zit te bidden, of zo lijkt het althans. Haar gezicht schijnt vaal in de rokende kaarsen, haar ogen zitten diep. Constant houdt ze de kaarsen brandende, ondertussen zit ze geconcentreerd te prevelen en lijkt het alsof ze zich niks aantrekt van de mensen in haar huis. Ze neemt het glaasje dat voor haar staat en besprenkelt de blok van het altaar, nadien neemt ze een slokje en gaat ze verder met haar binnensmonds gemompel dat duizenden jaren lijkt terug te gaan. Op de bankjes tegen de muur, en half schuilend achter de deur staan jongens en meisjes, af en toe staren ze ons aan. Als we terugkijken lachen ze of schieten ze schichtig weg. Achteraan zitten enkele mannen de lokale drank te drinken, ook hun ogen vallen dieper weg. Een jongeman strompelt binnen en valt tegen de muur, hij ligt er een eindje verdwaasd te wezen en poogt opnieuw recht te staan maar tevergeefs. Naast het huisaltaar zit een jonge vrouw de borst te geven , de baby zuigt gretig. Blinkende oogjes kijken vanonder de te grote muts. De oma ontwaakt uit haar trance neemt de baby vast en gooit hem voorzichtjes in de lucht. En de muziek? Die klinkt gezellig verder…

Na een uurtje half wilden we teruggaan, omdat Kurt en Hanne die nacht om 4 uur zouden vertrekken om een vriendschappelijke voetbalmatch te gaan spelen. 13 spelers, 1 pick up, en veel regen. (Achteraf hoorden we dat ze blijkbaar ook nog eventjes vastzaten op de berg, en dat de hele ploeg moest helpen duwen en daarna te voet de berg moest over steken, maar ze zijn er geraakt en ze hebben gewonnen!!!!)

We stonden op het punt te vertrekken, maar we mochten niet verder vooraleer gegeten te hebben. Op het menu stond tamales en te gesuikerde koffie. We hadden al goed gegeten, maar de beleefdheid noopte ons ertoe toe te happen. Tamales zijn een soort gevulde flappen van maispuree (maismeel met water) vermengd met stukjes kip, deze substantie werd op zijn beurt goed ingepakt in bananenbladeren. Ook Miet probeerde mee te eten. Haar tactiek: de stukjes kip handig omzeilen (ze heeft er op dit moment trouwens nog rillingen van, maar anders is het wel een harde tante wi ;-) ). Twee centimeter tamales verder werd haar persoonlijke, meedogenloze strijd gestaakt. Desalniettemin was Wouter –die tamales nu niet meteen het lekkerste vond maar er toch meer dan ¾ van verorberde – toch enigszins trots op deze verdienstelijke poging van zijn esposa. We dropen voldaan af. Ik beloonde mezelf met een lekkere-voor-ik-ga-slapen-nog-even-nadenken-sigaret onder de luifel van het kliniekje. Nadien dook ik het bed in samen met (een beetje Miet) en nog enkele bladzijden uit ‘Honderd jaar eenzaamheid’ van Garcias …

CAPACITACIÓN

Vorige week woensdag vergezelden we Hanne een hele dag . Eindbestemming : Yalenhuitz, het dorpje waar de andere kliniek van Vivir en Amor staat, voor een “capacitación” voor de comadronas (vroedvrouwen). Concreet betekent dit: opstaan om 6u in de gietende regen, 1u een berg oversteken in de stralende warme zon naar het dorpje Ixquisis en van daaruit de weg nog 1.30 u verderzetten naar Yalenhuitz. Ondertussen genieten we van de prachtige natuur, de zon, de rust en de verhalen van Hanne (die hier ondertussen al 9 jaar woont). Tegelijkertijd blijven we hopen dat er een auto langs zal rijden die ons wil oppikken en ons een stukje dichter kan brengen... de eerste auto die passeert neemt ons wel mee, maar dan zijn we eigenlijk al bijna aangekomen. Toch is het echt nog straf, die laatste vijf minuutjes in de laadbak van een hobbelende jeep tussen enkele Guatemalteekse vrouwen en met de haren wapperend in de wind...
In het kliniekje van Yalenthuitz aangekomen maken we dan alles klaar voor de capacitación. Dit is een soort vorming voor de vroedvrouwen uit alle dorpen uit de streek. Deze keer gaat het over SOA’s (Seksueel Overdraagbare Aandoeningen voor de slechtverstaanders). We maken “mosh” klaar als tussendoortje: havermout, water en suiker, VEEL suiker. Er worden koekjes geserveerd, de sfeer is gezellig en warm, de capacitacion kan beginnen. Na een kort rondje waar elke comadrona haar eigen ervaringen en vragen kan delen, begint de powerpointvoorstelling. Hanne brengt info over ziektes, complicaties bij bevallingen en wat er dan moet gebeuren... Heel interessant en een ontzettend mooi initiatief van Vivir en Amor...
’s Middags eten we allemaal samen in een comedor, dat is een restaurantje maar eigenlijk is het net alsof je gewoon bij een vrouw thuis gaat eten. We zitten met zijn allen gezellig aan een grote lange tafel: tortillas (maispannenkoek) met frijoles (bonenpasta) en huevos (eieren).
En dan volgt de tocht terug, van Yalenhuitz naar Pojom is het stukken lastiger want we moeten veel meer klimmen… we hebben ook dikke pech, op een haartje na missen we de enige auto die passeerde (de moraal van mietie bereikt heel even een dieptepunt, maar gelukkig kan ze zich snel weer herpakken en probeert ze alsnog de berg op te stuiven – na een toch wel stevig duwtje in de rug van wouter). Drie uur later komen we uiteindelijk doodmoe maar uiterst voldaan aan in onze woonst (met als gevolg een dag of twee complete stijfheid maar dat nemen we er graag bij na zo´n coole tocht)
Op naar de volgende capacitation in Tiactac op woensdag 11 november, ambiance!!!!!!!!!!

Het leven zoals het is... de Casa Materna in Pojom

Op aanvraag hier een beschrijving van een dagje in Pojom in de Casa Materna (het kliniekje waar wij wonen). Wie nog niet helemaal bevredigd is en hoogst nieuwsgierige/uiterst belangrijke vragen heeft, mag die gerust posten op onze blog... wij dienen u vrijblijvend van antwoord!!!

6.00 u (als we pech hebben 05.30u): “de annuncio’s”...

Door de luidsprekers schallen de spaanse “annuncio’s” over heel het dorp... een schetterende hoge vrouwenstem kondigt aan: “BUENO: papas fritas te koop deze middag” of “BUENO: volksvergadering om 16u in de namiddag”, wij begrijpen er over het algemeen geen snars van (ook al omdat we dan nog megaslaperig in ons bed liggen). Als er geen annuncio’s te horen zijn, dan horen we enkele guatemalteekse hits die we – nu al – kunnen mee neurien omdat dezelfde liedjes nogal vaak terukgeren. Hoe dan ook, de Pojomeros starten kwiek hun dag en dat heeft iedereen geweten, willen of niet... AMBIANCE!!!!

7.10u: de wekker rinkelt...

Gezwind springen wij ons bed uit... vaak nemen we nog een snelle douche. Wouter kiest voor de buitendouche (het is toch een echt vent he), miet gaat voor de badkamer wegens daar iets minder spinnen en dergelijke aanwezig. Het water is ijskoud, maar het doet deugd!!!
We zetten thee en koffie en smullen van ons (zelfgebakken) brood of we eten enkele gekochte zoete pojomse broodjes (niet overheerlijk maar zeker goed te doen!). Als beleg hebben we jammergenoeg geen choco of confituur, vaak eten we gewoon suiker en soms is er honing.
Als het mooi weer is en we hebben nog een kwartiertje tijd over, dan zetten we ons nog even- in onze T-shirt want het kan al goed warm zijn dan - op het bankje voor de kliniek om van het ongelofelijke zicht te genieten: de prachtige bergen, de Pojomeros die met hun machete en ezel naar hun velden trekken, de vrouwen die reeds druk in de weer zijn, de patienten die reeds staan te wachten op hun consulta... de moeite!

8.00 u tot 12u: werken

Dit verschilt natuurlijk van dag tot dag, maar hier even een greep uit de talloze mogelijkheden:

Wouter leert met de microscoop werken en onderzoekt de kaka (=popo) van de Pojomeros, Miet werkt een powerpoinvoorstelling rond alcoholisme uit, wouter leert de boekhouding van Vivir en Amor kennen, Miet blokt Spaans, Miet probeert enkele eerste ideeën rond jeugdwerk op papier te zetten, Wouter volgt de consultas (de doktersraadplegingen op), Wouter leert zijn weg te vinden in alle “papeleria” van de kliniek, Miet bakt brood, Miet maakt de computers van de kliniek in orde...

SPANNEND INTERMEZZO: nu op dit moment, terwijl ik hier mijn tekstje zit te typen, wordt Anton (een vrijwilliger dokter) weggeroepen voor een bevalling. Kurt en Hanne zijn er op dit moment niet en er is hier dus niemand anders aanwezig nu, geen vroedvrouw, niemand! Anton heeft weinig ervaring met bevallingen en heeft stress, Wouter gaat meteen als een echte goeie coordinator mee om Anton te ondersteunen en te helpen waar nodig... nog geen twee minuten nadat ze aan de deur kwamen kloppen voor hulp, zijn Anton en Wouter al weggespurt, gepakt en gezakt met de “bevallingsrugzak” voor als het snel moet gaan, zoals nu dus... Iedereen hoopt ECHT dat er nu geen complicaties optreden... brrrr ik zit hier nu toch ook serieus met de poepers hoor... DUIMEN!!!!!!

Het vervolg: Wouter en Miet doen inkopen in Pojom en verkennen het dorp, Wouter en Miet gaan mee met Anton en Carlos (een Guatemalteekse promotor uit de kliniek hier) naar het dorpje Yalambolop op een half uurtje rijden met de jeep om daar een consulta te doen (en ondertussen pikken we een laadbak vol Pojomeros op die op weg waren naar hun campos en nu dolgelukkig zijn met het gratis vervoer!)...

Intermezzo vervolg: ondertussen zijn Wouter en Anton terug. Een meisje van 16 is aan het bevallen, al sedert deze nacht, het zal haar eerste kindje zijn. Anton heeft alle paramters gecheckt (koorts, opening, hoofdje beneden...) en het ziet er goed uit... vandaag zullen we nog een paar keer langsgaan om zeker te zijn dat alles vlot verloopt. Wouter overlegde samen met Anton wat er moest gebeuren... voorlopig afwachten...

12-15u: middagpauze

Meestal moeten we nog wat inkopen doen: tomaten, eieren, komkommer... soms maken we snel een pasta salade, vaak eten we gewoon Miet haar ontzettend lekkere (deze laatste twee adjectieven voegde Wouter nog toe) zelfgebakken brood...
Kaas is hier in Pojom niet te vinden helaas, als we geluk hebben zijn er eens wortels, appels of pompoemem maar absoluut niet elke dag. Wat er wel altijd is: advocado’s, bananen, sinaasappels, limoenen, rijst...

We weten het, waarschijnlijk zal geen kat ons geloven, maar toch zijn wij echt creatief aan het worden in de keuken. We moeten wel, om met de weinige ingredienten die er zijn toch voldoende te kunnen varieren. Maar pas op, we klagen zeker niet, er is veel meer aanwezig in het dorp dan we dachten en meestal hebben we superlekkere maaltijden (even bewijzen: pannenkoeken, spaghetti, omelet met uien en tomaten + gebakken patatjes, pompoempuree, pompoenlasagna...)

Tegen 13 u trekken Wouter en ik dan naar de rivier, even buiten het dorp om er te zwemmen ( het water is fris en aangenaam en stroomt snel) in een – zonder te overdrijven – paradijselijke omgeving. Rotsen vol groen, superhelder blauwgroen water, zon, ... Sunparks honderd keer overtroffen.

Af en toe doen we ook onze was te doen. Jaja, met de hand en in de rivier. HUPLA!!!! We hebben daarvoor twee redenen:
1) Het is leuk, gezellig en ontspannend. Beetje kletsen terwijl je zit te frotten op een topje van miet of op een boxershort van wouter...
2) De belangrijkste reden: je kan je was ook meegeven aan vrouwen hier uit het dorp, MAAR dan hangen ze die te drogen in hun huisjes boven het haardvuur en dan ruikt je was eigenlijk echt niet zo lekker... de geur van ‘”CHUG” (vuur,rook en etensgeuren) zit er dan helemaal in en dat is niet zo aangenaam...
Voorlopig doen wij dus nog zelf onze was en plas...

15-18 u : opnieuw aan de slag …

18u: vamos a comer!!!!

De ene dag zorgen wij met de vrijwilligers voor het avondmaal, de andere dag Hanne en Kurt. Het duurt al snel een uurtje en een half om heel je gerecht klaar te maken... We eten allemaal samen en daarna spelen we ofwel een partijtje “kolonisten van catan” of we gaan een avondwandeling maken of we zitten – bij helder weer – gewoon naar de prachtige sterrenhemel te kijken die ontzettend de moeite is hier in het totaal niet verlichte Pojom...

21.30 a 22u: buenas noches!!!!

Meestal kruipen we hier vroeg onder de wol en onder ons muskietennet: toegegeven, Wouter vaak nog klaarwakker en Mietie dan al slaapdronken...maar de dag begint vroeg...

De eerste dagen aan de andere kant...

Buenos diás,


Het heeft een eindje geduurd, maar hier volgt ons eerste blogberichtje! Na negen dagen aan de andere kant van de wereld is het misschien tijd om iets te laten weten aan het thuisfront dachten we.

Een kleine situatieschets:

Op dit moment is het 24 oktober om 21u30. Miet en Wouter liggen lichtelijk vermoeid op bed. Miet leest Eva Luna van Isabel Allende, Wouter zit met de laptop op de buik na te denken over het eerste blogbericht. Het heeft geregend vandaag, dus de batterijen die opgeladen worden via de zonnepannelen zijn niet optimaal. Wouter is van plan te typen tot de laptop het begeeft. De verlichting in ons kamertje (we hebben hier ons eigen kamertje) is een spaarlamp, eveneens op zonneenergie, die net genoeg licht geeft om vage schimmen te ontwaren. Het koplampje van Miet schittert fel in mijn ooghoeken. Buiten zingen luide krekels en blaffende honden… Hier begint de nacht, bij jullie op dit moment de dag…

Genoeg geleuterd:

De bovenstaande gebeurtenis vindt plaats in Pojom-Guatemala. Ons verhaal begint echter vroeger. Op donderdag 15 oktober (een zonnige dag) stonden we, vergezeld van pa Bernard en ma Christine, aan het station van Kortemark. Hier begon het: de trein op, de lift omhoog, de vertrekhal van Zaventem binnen, langsheen de securitycheck, op het vliegtuig, kauwgom in de mond, de lucht in, Madrid binnen, 4 uur wachten, de lucht opnieuw in om uiteindelijk om 6 uur ’s morgens in Mexico City te landen. Deze metropool van 20 miljoen inwoners zou een tijdelijke verblijfplaats worden. Een rustplaatsje na een twaalf uur durende vliegtuigreis.

Mexico City:

Van Hanne en Kurt kregen we orders om een taxi seguro te nemen. De Spaanse kenners zullen weten dat dit een veilige taxi is. Miet ging echter op zoek naar het bedrijf van taxi Seguro, maar die bleken niet te rijden die dag. Gelukkig was Wouter in de buurt… ;-)

Aangekomen in onze jeugdherberg (7u) begon onze dag. We hadden zonet een nacht van zeven uren meer dan anders achter de rug door het uurverschil. Een eerste verkenning leerde ons dat we vlakbij de zocalo zaten. Het centrale plein in Mexico. We liepen, aten, tjoolden en praatten er de dagen nadien heel wat. Het moderne mexico waar de voladores (zie foto) nog steeds indruk maakten… Andere hoogtepunten waren een worstelwedstrijd, het showworstelen met maskers(http://www.youtube.com/watch?v=dfEckBCIo7U). Zowat het duurste (en voor Miet het meest ergerlijke en dwaze) dat we bezochten. Op onze tweede dag lieten we ons betoveren door het aztekisch tempelcomplex van Teothihuacán (zie foto), een mega toeristische trekpleister met gemiddeld om de 44 centimeter een verkoper die je voor de voeten loopt, maar zonder het voornoemde wel een ontzettend indrukwekkende plaats. Beschavingen waar wij enkele honderden jaren terug nog maar van durfden dromen… ook het nationaal antropologisch museum, één van de bekendste in zijn soort, moest aan het onderzoekende oog van Mister V en Mietie geloven. We hadden slechts enkele uren uitgetrokken om het leven van honderden jaren indianen te ontdekken, maar het werd heel snel duidelijk dat we evengoed 3 weken in het museum hadden kunnen rondlopen zonder nog alles te zien… We hebben er ons, flexibel zoals we zijn, bij neergelegd en zijn toen maar quesadillas (tortilla + kaas + vlees/kip) en tortas calientes (platte geroosterde warme broodjes met gebakken ingrediënten naar keuze) gaan verorberen op een van de honderden gezellige marktjes in een park van mexico city. Het menu werkte wel wat op de stoelgang, maar ook dat zijn we te boven gekomen…

Mietie ligt ondertussen te ronken, en Wouter zal gewillig volgen (zoals steeds) … Binnenkort meer over onze eerste dagen in Pojom, want ook daar is het laatste nog niet over gezegd…

Geniet ervan, doe het goed en tot binnenkort?!

Que les vaya bien!

Bienvenido!

Hola chicos y chicas,


Jullie zijn zonet aangekomen in de wondere wereld van 'Wouter en Miet in Guatemala'. Wij zijn er op dit moment zelf nog niet, maar vertrekken zeer binnenkort! Eenmaal in Pojom schrijven we het allemaal hier neer: spannende verhalen, gekke indrukken, hard labeur en leuke gezelligheden! Hier wordt geschreven over goed en kwaad, recht en krom, wit en zwart! Wie meer info wil over het project waar we gaan werken kan terecht op www.vivirenamor.be.

Reageer gerust op onze berichten, deel jullie denken en voelen!


Met liefs,
Miet

Stevige groet,
Wouter