Zaterdag 16 oktober om 13u… er hangt spanning in de lucht van Pojom Ciudad!
Vandaag wordt zomaar eventjes EN de comisión van V&A én een gloednieuwe alcalde (burgemeester) voor Pojom verkozen!
Het gaat om een “asamblea general” (een algemene dorpsraadpleing), alle padres (familihoofden) van Pojom zijn uitgenodigd… Je zou voor minder op netels zitten é (vooral miet dan toch!).
14.30u Bijlage nog GEEN KAT te zien aan het Salon, het dorpszaaltje achter de clincia… we snappen er geen snars van! Het is toch al anderhalf uur later?
14.40u De policia’s beginnen met de installatie van de grote boxen en de micro’s in de zaal.Er is dus toch IETS te doen alleszins…
14.50u De eerste mannen troepen samen, overal verspreid, niemand gaat naar binnen…
14.55u Tot onze grote verbazing én opluchting duikt plots een grote groep vrouwen op die kordaat – en als eersten – de zaal binnenstapt.
14.56u Gelukkig lijkt dit het startsein te zijn voor iedereen om zich naar de zaal te spoeden, en poco a poco stroomt de zaal vol. De mannen begeven zich allemaal naar de linkerkant . Links vooraan op de stoelen mét bijhorend tafeltje de leden van de COCODE (de grote raad van het dorp) en de “belangrijken” uit Pojom, zwijgend, rustig... Links achteraan een grote groep die rechtstaat en heel wat luidruchtiger is!
Rechts, op de stoelen zonder tafel, de vrouwen!
15.00u Luide marimba muziek schalt door de boxen, micro’s worden getest, … en wouter en mietie helemaal ready vooraan (samen aan de vrouwenkant!!!!). Vivir en Amor moet als eerste de massa toespreken… een poepnerveuze mietie - die niet moet spreken – speelt een doodkalme wouter – die het woordje zal doen - nog wat laatste extra tips door ;-) …
15.50u De marimbamuziek klinkt nog steeds in onze oren, het volk blijft gezapig binnen komen, extra banken worden er op het laatste nippertje dan toch nog bijgehaald … maar voor de rest is de situatie nog weinig veranderd!
16.00u De vergadering start met een gebed. Een belangrijke man uit de kerk start, hij bidt door de micro zijn eigen persoonlijke gebed, luidop voor iedereen. Na enkele seconden bidt ook elke persoon uit de zaal luidop mee. Let op, dit gaat wel helemaal niet zoals bij ons, waarbij iedereen dezelfde tekst mee bidt. Hier bidt elke persoon zijn eigen persoonlijke gebed, met eigen vragen, bedankingen…. voor god.
Concreet betekent dit dus dat de hele zaal van 300 mand luidop door elkaar woorden aan het prevelen is, met de blik neergeslagen en vol concentratie…
Heel erg indrukwekkend, om de koude rillingen van te krijgen!
16.05u De huidige alcalde neemt het woord en leidt “CHAM” Wouter in (CHAM is een soort eretitel in het Q’anjob’al. Die krijgen alleen de respectabele en meestal ook veel oudere mannen uit het dorp) NOOT VAN WOUTER: DIT STUK IS GESCHREVEN DOOR MIETIE ;-)
Nadat “Cham Wouter” zijn uitleg gedaan heeft, ontstaat een hels lawaai in het hele publiek! Een fractie van een seconde wisselen we een ongeruste blik omdat we vrezen we dat het hele dorp gewoon woedend wordt en ze waarschijnlijk helemaal geen goesting hebben in een comisión… maar al snel blijkt dat het kiezen van de 5 vertegenwoordigers gestart is en dat luid geroep en veelbetekenend armengezwaai de normaalste gang van zaken is!
Op een of andere manier - we hebben er geen zicht op HOE precies, want heel wat geroep door elkaar en alles speelt zich af in het voor ons helaas nog steeds onbegrijpbare Q’anjob’al - kreeg Maestro Juan vooraan plots een naam door die hij dan op het krijtbord schreef, wat op hetzelfde moment onthaald wordt door een warm applaus én een duidelijk boe-geroep.
Maar eenmaal een naam op het bord, dan lijkt die naam daar vast te blijven staan… (volgens de vrouw naast ons die we tot onze vertaaltster omgedoopt hebben!) we hebben een verkozene! En zo gaat het door tot er vijf namen op het bord staan, 4 mannen en 1 vrouw. De vrouw is duidelijk niet akkoord en roept voor iedereen dat er nog een vrouw bij moet en een man weg! De alcalde vraagt Wouter of er nog een vrouw in de groep moet komen, en Wouter legt duidelijk uit van wel. Een plotse stilte in de zaal. Daarna een luid gejoel, ze kiezen er heel onverwacht nog een zesde man (!) bij. Geen idee waarom, maar het resultaat is een comisión van Vivir en Amor, met 5 mannen en 1 vrouw (die we eigenlijk van haar nog pluimen kennen!) Maar we zijn dik tevreden, we hebben onze groep en we gaan er voor nu!!!!
En daarna volgt het belangrijkste van de vergadering: de verkiezing van de nieuwe alcalde. De “oude” alcalde draagt 2 kandidaten voor, waaruit gekozen moet worden! Maar vanuit de mannengroep achteraan klinken enkele nieuwe namen, en algauw prijken op het bord 2 extra mannen. Het wordt dus een groep van 4 waaruit het dorp zijn keuze moet maken…
En dan gaan ze 1 voor 1 elke persoon uit de hele zaal na en vragen ze op wie hij of zij stemt. Daarvoor doet iemand een rondje door de hele zaal – waar naar onze schatting toch wel 300 man aanwezig is – en wordt naar voor geroepen wie een stem krijgt. Vooraan op het krijtbord turft de maestro streepjes naast elke naam… deze eerste stemmingsronde duurt zeker een uur lang!
Anonimiteit van de stemming? NEEN! Maar dat bleek voor niemand een probleem. Mietie had er haar “kot in” om goed te luisteren wie uit Pojom nu eigenlijk voor wie stemde… en heeft al hele theorieën klaar over welke specifieke groepen voor wie stemmen en waarom…
Duidelijkheid? ZEKER WETEN! Klarer en duidelijker kan bijna niet… maar of het het vlots vooruit gaat?
Kans op valsspelen? MINIEM want zowaar de hele zaal kijkt nauwlettend toe of er wel juist geturfd wordt!
Al snel bleek toch wel dat het tussen 2 personen zou gaan, tussen iemand die door de alcalde werd voorgedragen en de andere die uit de achtergroep erbijgevoegd werd… wat ook goed naar voor kwam was dat de “voornaamsten” (zoals wij hen zien en noemen, is in het “echt” mss niet zo!) voor de kandidaat van de alcalde stemden en dat de hele groep achteraan de andere verkoos…
Uiteindelijk werd het een hele nipte overwinning voor de kandidaat van de groep achteraan…
Daarna moest ook nog de tweede alcalde verkozen worden, nog een uurtje stemmen erbij dus, want men gaat nog eens opnieuw op krak dezelfde manier te werk: 1 kandidaat werd voorgedragen door de ene groep, achteraan hoorde je al een andere naam ruisen, elke persoon uit de hele zaal deelt apart en luidop zijn stem mee, de maestro turft vooraan en het totaal aantal streepjes wordt opgeteld… opnieuw wint de persoon vanuit de ‘achtergroep’ het pleit!
Woelig, anders, luidruchtig, boeiend, spannend en iets wat – daar zijn we bijna zeker van – nog maar weinigen op die manier gezien en meegemaakt hebben… zo kan deze verkiezing genoemd worden!
Toen we onze promotor Carlos vertelden wie verkozen was, reageerde hij heel laconiek: “Ah jah, ze hadden dat gezegd in Pojom, dat de NEE-groep (in Pojom is er momenteel een duidelijek NEEN TEGEN DE HYDRO-ELECTRICA groep en een andere JA –groep) iemand tot alcalde wou verkiezen die tegen Hydro-electrica was…
Vandaar dus de duidelijke tweespalt in het publiek (we hadden het toch goed gezien!)…
Vandaar het kabaal, de spanning, de bitse strijd en de harde tegenstellingen… er was véél meer aan de hand dan wij belgen hadden durven vermoeden!
Deze verkiezing werd bepaald door voorstanders en tegenstanders van Hydro-electrica hier in het dorp… ( Hydro electrica die weliswaar electriciteit zou leveren, maar dit ook tegen de zware tol van 75 procent van het waterverlies uit de rivier van Pojom…).
Pojom heeft gekozen…
W & M
dinsdag 19 oktober 2010
donderdag 14 oktober 2010
comision de vivir en amor
Muy buenas tardes a todos y todas!
Even heel kort...
nu zaterdagnamiddag staan we voor een ontzettend belangrijke vergadering (dat vinden wij toch!) en we kijken er nu al met spanning naar uit...
We willen namelijk een Comisión de Vivir en Amor oprichten... dat is een raad (een werkgroep) met daarin 5 mensen uit het dorp, 2 promotoren uit de clinica en 2 vrijwilligers. Die raad zou vanaf nu maandelijks samenzitten om mee te helpen nadenken over de werking van Vivir en Amor hier in het dorpje Pojom.
Op die manier willen we het dorp meer betrekken bij activiteiten, plannen, ideeën van Vivir en Amor... En ook omgekeerd, willen wij zo wat meer voeling krijgen met wat er in het dorp leeft en wat voor hen belangrijk is!
De raad zou dus voor een betere uitwisseling, een betere wederzijdse communicatie kunnen zorgen... wat iedereen maar ten goede kan komen denken wij dan!
We zijn er al een tijdje mee bezig, het speelde al lang door ons hoofd, maar de concrete uitwerking is natuurlijk niet altijd zo evident en laat soms wat langer op zich wachten dan we eigenlijk wel zouden willen (om een heleboel redenen)!
Maar nu zijn we dus zover, zaterdag zal er een grote dorpsvergadering gehouden worden met alle padres (familiehoofden) en zal het hele dorp een groep verkiezen!
Een vertegenwoording van de vrouwen in deze raad, dat behoort waarschijnlijk nog niet tot de eerste stappen (maar wie weet!) - al zal er van de vivir en amor kant wel zeker een vrouw bijzitten, vrijwilliger en/of promotora - maar sowieso zal het wel de al de moeite zijn en vooral heel erg boeiend! Dat hopen wij alleszins...
wordt zeker vervolgd
we houden jullie graag op de hoogte!
stevige groeten
met liefs
wouter & miet
Even heel kort...
nu zaterdagnamiddag staan we voor een ontzettend belangrijke vergadering (dat vinden wij toch!) en we kijken er nu al met spanning naar uit...
We willen namelijk een Comisión de Vivir en Amor oprichten... dat is een raad (een werkgroep) met daarin 5 mensen uit het dorp, 2 promotoren uit de clinica en 2 vrijwilligers. Die raad zou vanaf nu maandelijks samenzitten om mee te helpen nadenken over de werking van Vivir en Amor hier in het dorpje Pojom.
Op die manier willen we het dorp meer betrekken bij activiteiten, plannen, ideeën van Vivir en Amor... En ook omgekeerd, willen wij zo wat meer voeling krijgen met wat er in het dorp leeft en wat voor hen belangrijk is!
De raad zou dus voor een betere uitwisseling, een betere wederzijdse communicatie kunnen zorgen... wat iedereen maar ten goede kan komen denken wij dan!
We zijn er al een tijdje mee bezig, het speelde al lang door ons hoofd, maar de concrete uitwerking is natuurlijk niet altijd zo evident en laat soms wat langer op zich wachten dan we eigenlijk wel zouden willen (om een heleboel redenen)!
Maar nu zijn we dus zover, zaterdag zal er een grote dorpsvergadering gehouden worden met alle padres (familiehoofden) en zal het hele dorp een groep verkiezen!
Een vertegenwoording van de vrouwen in deze raad, dat behoort waarschijnlijk nog niet tot de eerste stappen (maar wie weet!) - al zal er van de vivir en amor kant wel zeker een vrouw bijzitten, vrijwilliger en/of promotora - maar sowieso zal het wel de al de moeite zijn en vooral heel erg boeiend! Dat hopen wij alleszins...
wordt zeker vervolgd
we houden jullie graag op de hoogte!
stevige groeten
met liefs
wouter & miet
woensdag 6 oktober 2010
BACK TO POJOM
Donderdag 30 september. Rond een uur of 2 richting kortemark om daar de trein te nemen naar Zaventem. In zavemtem werd gelukkig vlug duidelijk dat we geen last zouden ondervinden van de stakingen daar. Ook in Madrid zou het spannend kunnen worden want we hadden van stakingen gehoord... Maar geen vuiltje aan de lucht, vrijdag 1 oktober om 2u 'snachts zoefden we door de wolken richting Mexico Ciudad! WOOHOOOW!
In de luchthaven van Mexico aangekomen werden we volledig doorgelicht door de "migracion" en moesten we nog extra belasting betalen op een pc voor het project (maar gelukkig werd niks gezegd over de -zware- medicijnen waar onze rugzak van uitpuilde! Oef! ).
Na een halve dag rust in Mexico city die vooral bestond uit liggen in het park en monopolie spelen, sprongen we op de bus richting Comitan. Normaal een busritje van een luttele 15 uur, maar deze keer werd het er eentje van maar liefst 22uur en een half (amai ons gat!!!!). De Mexicaanse bruggen waren blijkbaar niet allemaal bestand tegen de orkanen die de laatste weken woedden in het zuiden van Mexico! De bus moest verschrikkelijke omwegen maken, ons geduld (en vooral mieties!) werd echt serieus op de proef gesteld!
Zondagmiddag in Comitan kregen we een mailtje van Katleen: rotsblokken versperden de weg tussen San Mateo en Pojom (door de hevige regenval!). Daardoor onmogelijk om in Pojom te raken langs die weg, alles ligt nog altijd stil. En op het enige alternatief, de moeilijke weg via de berg die bijna niet te doen is met de auto, was alle openbaar vervoer afgeschaft wegens 3 sterfgevallen bij het familiebedrijf die het vervoer regelt!
Conclusie: we konden onmogelijk in Pojom te raken, nu nog steeds is heel Pojom werkelijk van alles afgesloten!
Gelukkig zat Katleen in Huehuetenango met enkele patiënten voor de “jornada medica” (speciale operatiedagen door Amerikaanse dokters). We zijn dus eerst naar Huehue gereisd met een chickenbus die onverantwoord snel bochten neemt, en daar zagen we Katleen terug!
En diezelfde namiddag nog hebben we de trot naar Pojom aangevat (met de auto van de clinica in Yalanhuitz want ook onze eigen auto had het weeral eens begeven!) met zes patiënten en Charlotte, een nieuwe vrijwilligster!
Maar ook daar kregen we nog met een obstakeltje te maken: de (asfvalt!)weg tussen Huehue en Camoja werd versperd door rotsblokken! We moesten er een halfuur wachten, terwijl grote machines de stenen opzij duwden…
Maar EIND GOED AL GOED, maandagavond laat kwamen we moe maar voldaan aan in Pojom! Pojom blijft onvoorspelbaar en heel verrassend, maar daar houden we van hé! Wouter vertrok dinsdagmorgen al opnieuw terug naar Huehue, waar de rest van de patiënten nog opgehaald moest worden!
Een vliegende spetterende start, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen!
Maar het doet ongelofelijk deugd om de Pojomse natuur weer te ruiken, om de Pojomeros terug te zien en om de zalige sterrenhemel weer te kunnen bespieden, om de luide anuncio’s weer door te luidsprekers te horen schallen, om de muggen weer ongenadig te voelen stekken, om naar de tienda’s te gaan en een heleboel mini chipszakjes te kopen, om de kinderen weer MIETSIE en BOUTER te horen roepen, om ’s morgensvroeg wakkergeklopt te worden door patiënten, om ’s avonds op het bankje voor de clinica te genieten van de rust, om te basketten op het pleintje samen met enkele leerlingen van de básico en keihard te verliezen, om weer Engelse les te geven in de 1ste básico voor 34 leerlingen, om onze promotoren en de vrijwilligers terug te zien, om ons opnieuw met koud water te wassen en om dus zéér snel gedoucht te hebben, om frigol (bonen) te eten, om te platicaren (tetteren) met de Pojomse vrouwen, … om weer in Pojom te zijn!
Kortom, we hebben alweer heel wat meegemaakt in onze eerste twee dagen en zijn ontzettend blij hier terug te zijn! En CON MUCHO GUSTO (met ongelofelijk veel goesting) gaan we er weer keihard tegenaan! YEEHA!!!!
Saludos coriales,
Hasta la proxima!
Wouter y Miet
Donderdag 30 september. Rond een uur of 2 richting kortemark om daar de trein te nemen naar Zaventem. In zavemtem werd gelukkig vlug duidelijk dat we geen last zouden ondervinden van de stakingen daar. Ook in Madrid zou het spannend kunnen worden want we hadden van stakingen gehoord... Maar geen vuiltje aan de lucht, vrijdag 1 oktober om 2u 'snachts zoefden we door de wolken richting Mexico Ciudad! WOOHOOOW!
In de luchthaven van Mexico aangekomen werden we volledig doorgelicht door de "migracion" en moesten we nog extra belasting betalen op een pc voor het project (maar gelukkig werd niks gezegd over de -zware- medicijnen waar onze rugzak van uitpuilde! Oef! ).
Na een halve dag rust in Mexico city die vooral bestond uit liggen in het park en monopolie spelen, sprongen we op de bus richting Comitan. Normaal een busritje van een luttele 15 uur, maar deze keer werd het er eentje van maar liefst 22uur en een half (amai ons gat!!!!). De Mexicaanse bruggen waren blijkbaar niet allemaal bestand tegen de orkanen die de laatste weken woedden in het zuiden van Mexico! De bus moest verschrikkelijke omwegen maken, ons geduld (en vooral mieties!) werd echt serieus op de proef gesteld!
Zondagmiddag in Comitan kregen we een mailtje van Katleen: rotsblokken versperden de weg tussen San Mateo en Pojom (door de hevige regenval!). Daardoor onmogelijk om in Pojom te raken langs die weg, alles ligt nog altijd stil. En op het enige alternatief, de moeilijke weg via de berg die bijna niet te doen is met de auto, was alle openbaar vervoer afgeschaft wegens 3 sterfgevallen bij het familiebedrijf die het vervoer regelt!
Conclusie: we konden onmogelijk in Pojom te raken, nu nog steeds is heel Pojom werkelijk van alles afgesloten!
Gelukkig zat Katleen in Huehuetenango met enkele patiënten voor de “jornada medica” (speciale operatiedagen door Amerikaanse dokters). We zijn dus eerst naar Huehue gereisd met een chickenbus die onverantwoord snel bochten neemt, en daar zagen we Katleen terug!
En diezelfde namiddag nog hebben we de trot naar Pojom aangevat (met de auto van de clinica in Yalanhuitz want ook onze eigen auto had het weeral eens begeven!) met zes patiënten en Charlotte, een nieuwe vrijwilligster!
Maar ook daar kregen we nog met een obstakeltje te maken: de (asfvalt!)weg tussen Huehue en Camoja werd versperd door rotsblokken! We moesten er een halfuur wachten, terwijl grote machines de stenen opzij duwden…
Maar EIND GOED AL GOED, maandagavond laat kwamen we moe maar voldaan aan in Pojom! Pojom blijft onvoorspelbaar en heel verrassend, maar daar houden we van hé! Wouter vertrok dinsdagmorgen al opnieuw terug naar Huehue, waar de rest van de patiënten nog opgehaald moest worden!
Een vliegende spetterende start, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen!
Maar het doet ongelofelijk deugd om de Pojomse natuur weer te ruiken, om de Pojomeros terug te zien en om de zalige sterrenhemel weer te kunnen bespieden, om de luide anuncio’s weer door te luidsprekers te horen schallen, om de muggen weer ongenadig te voelen stekken, om naar de tienda’s te gaan en een heleboel mini chipszakjes te kopen, om de kinderen weer MIETSIE en BOUTER te horen roepen, om ’s morgensvroeg wakkergeklopt te worden door patiënten, om ’s avonds op het bankje voor de clinica te genieten van de rust, om te basketten op het pleintje samen met enkele leerlingen van de básico en keihard te verliezen, om weer Engelse les te geven in de 1ste básico voor 34 leerlingen, om onze promotoren en de vrijwilligers terug te zien, om ons opnieuw met koud water te wassen en om dus zéér snel gedoucht te hebben, om frigol (bonen) te eten, om te platicaren (tetteren) met de Pojomse vrouwen, … om weer in Pojom te zijn!
Kortom, we hebben alweer heel wat meegemaakt in onze eerste twee dagen en zijn ontzettend blij hier terug te zijn! En CON MUCHO GUSTO (met ongelofelijk veel goesting) gaan we er weer keihard tegenaan! YEEHA!!!!
Saludos coriales,
Hasta la proxima!
Wouter y Miet
Abonneren op:
Posts (Atom)