BACK TO POJOM

Donderdag 30 september. Rond een uur of 2 richting kortemark om daar de trein te nemen naar Zaventem. In zavemtem werd gelukkig vlug duidelijk dat we geen last zouden ondervinden van de stakingen daar. Ook in Madrid zou het spannend kunnen worden want we hadden van stakingen gehoord... Maar geen vuiltje aan de lucht, vrijdag 1 oktober om 2u 'snachts zoefden we door de wolken richting Mexico Ciudad! WOOHOOOW!

In de luchthaven van Mexico aangekomen werden we volledig doorgelicht door de "migracion" en moesten we nog extra belasting betalen op een pc voor het project (maar gelukkig werd niks gezegd over de -zware- medicijnen waar onze rugzak van uitpuilde! Oef! ).

Na een halve dag rust in Mexico city die vooral bestond uit liggen in het park en monopolie spelen, sprongen we op de bus richting Comitan. Normaal een busritje van een luttele 15 uur, maar deze keer werd het er eentje van maar liefst 22uur en een half (amai ons gat!!!!). De Mexicaanse bruggen waren blijkbaar niet allemaal bestand tegen de orkanen die de laatste weken woedden in het zuiden van Mexico! De bus moest verschrikkelijke omwegen maken, ons geduld (en vooral mieties!) werd echt serieus op de proef gesteld!

Zondagmiddag in Comitan kregen we een mailtje van Katleen: rotsblokken versperden de weg tussen San Mateo en Pojom (door de hevige regenval!). Daardoor onmogelijk om in Pojom te raken langs die weg, alles ligt nog altijd stil. En op het enige alternatief, de moeilijke weg via de berg die bijna niet te doen is met de auto, was alle openbaar vervoer afgeschaft wegens 3 sterfgevallen bij het familiebedrijf die het vervoer regelt!

Conclusie: we konden onmogelijk in Pojom te raken, nu nog steeds is heel Pojom werkelijk van alles afgesloten!

Gelukkig zat Katleen in Huehuetenango met enkele patiënten voor de “jornada medica” (speciale operatiedagen door Amerikaanse dokters). We zijn dus eerst naar Huehue gereisd met een chickenbus die onverantwoord snel bochten neemt, en daar zagen we Katleen terug!

En diezelfde namiddag nog hebben we de trot naar Pojom aangevat (met de auto van de clinica in Yalanhuitz want ook onze eigen auto had het weeral eens begeven!) met zes patiënten en Charlotte, een nieuwe vrijwilligster!

Maar ook daar kregen we nog met een obstakeltje te maken: de (asfvalt!)weg tussen Huehue en Camoja werd versperd door rotsblokken! We moesten er een halfuur wachten, terwijl grote machines de stenen opzij duwden…

Maar EIND GOED AL GOED, maandagavond laat kwamen we moe maar voldaan aan in Pojom! Pojom blijft onvoorspelbaar en heel verrassend, maar daar houden we van hé! Wouter vertrok dinsdagmorgen al opnieuw terug naar Huehue, waar de rest van de patiënten nog opgehaald moest worden!

Een vliegende spetterende start, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen!

Maar het doet ongelofelijk deugd om de Pojomse natuur weer te ruiken, om de Pojomeros terug te zien en om de zalige sterrenhemel weer te kunnen bespieden, om de luide anuncio’s weer door te luidsprekers te horen schallen, om de muggen weer ongenadig te voelen stekken, om naar de tienda’s te gaan en een heleboel mini chipszakjes te kopen, om de kinderen weer MIETSIE en BOUTER te horen roepen, om ’s morgensvroeg wakkergeklopt te worden door patiënten, om ’s avonds op het bankje voor de clinica te genieten van de rust, om te basketten op het pleintje samen met enkele leerlingen van de básico en keihard te verliezen, om weer Engelse les te geven in de 1ste básico voor 34 leerlingen, om onze promotoren en de vrijwilligers terug te zien, om ons opnieuw met koud water te wassen en om dus zéér snel gedoucht te hebben, om frigol (bonen) te eten, om te platicaren (tetteren) met de Pojomse vrouwen, … om weer in Pojom te zijn!

Kortom, we hebben alweer heel wat meegemaakt in onze eerste twee dagen en zijn ontzettend blij hier terug te zijn! En CON MUCHO GUSTO (met ongelofelijk veel goesting) gaan we er weer keihard tegenaan! YEEHA!!!!

Saludos coriales,
Hasta la proxima!

Wouter y Miet