FOTO 1: Nooit gedacht dat het zover ging komen... Maar wat moet, moet hé. Toen we gingen storten was er gelukkig niemand aan het zoeken in het afval.
FOTO 2: De kloof van Sumidero. Nu een toeristisch oord om krokodillen, apen en heel veel vogels te spotten. Maar vroeger vonden enkele andere zaken er plaats. Jacob Haefkens schreef het volgende op in 1832 over de cañon del Sumidero (dit vergaten ze wel te zeggen toen Miet en ik op bezoek gingen: "In een dier gevechten bedienden de Indianen zich van lange koorden, ten einde den loop der paarden te belemmeren. Bij eene andere gelegenheid kenmerkten zij zich door een vreesselijke daad van wanhoop. Na zich gedurende eenigen tijd op eenen versterkten berg te hebben verdedigd, zouden zij weldra door den honger tot de overgave zijn gedwongen, offerden eenige duizenden zich op, door zich met vrouwen en kinderen van den steilen kant des bergs te storten." (Een gevecht tussen Spanjaarden en indianen in de 16de Eeuw).
FOTO 3: Oeps, bijna een ster in onze vooruit...
FOTO 4: Sporty en sexy! Ja, ik ben veranderd... :-)
FOTO 5: Hard werken en zeer druk. Dit alles gevolgd door een pick nick met een korte siesta aan de rivier!
Het is al ontzettend lang geleden dat jullie nog iets van ons hoorden, dus is het tijd om eens een mega (serieus) blogbericht op cyberspace! Deze keer niet over stoere cowboys, leuke wist-je-datjes of andere onbenullige doch zeer boeiende en interessante nieuwtjes. Nee deze keer gaat het over HET WERK. Jullie wisten het misschien nog niet, maar Miet en mezelf zijn hier serieus aan het arbeiten. En daarom leek het ons nuttig om jullie daarover eens te informeren. Het is hier niet allemaal zon, regen en maneschijn. Ook hard labeur en stress is ons deel.
Ik begin bij vandaag: gisterenmorgen om 8 u zouden Miet en ik vertrekken richiting Huehuetenago. We hadden mee: een patiënt (een kindje van 3 met gezwollen klieren) samen met de ouders en een schoonzus. Verder ook nog een oude dame van het dorpje Xapper die we op onze weg tegenkwamen. De bak vanachter zat volgestouwd met materiaal dat wij teveel hadden. We wilden het schenken aan het nationaal hospitaal in Huehuetenango. Vol goede moed konden we uiteindelijk om 20 voor 9 vertrekken. Iets op tijd doen is in Guatemala niet vanzelfsprekend. Tegen 16u kwamen we uitgeteld van de rit (na vele stops voor de kleine die diarree had) en na het sluikstorten van onze vuilnis (zie foto), aan op de emergenciadienst… Die gaat niet altijd zo vlot zoals het woord emergencia zou doen vermoeden maar daar keren we later wel eens op terug.
Huehuetenango staat voor ons ook gelijk aan mooi weer en lekker eten… Serieus genieten zou je kunnen denken maar niets is minder waar. In Huehuetenago moet er telkens zoveel geregeld worden dat je eigenlijk nooit op je gemak bent: eten kopen dat je in Pojom niet vindt, bankzaken, garage, labo en Area de Salud bezoeken, patiënten opvolgen, wachten en vooral heel veel wachten… Want laten we eerlijk zijn, efficiëntie staat hier vaak nog niet in het woordenboek.
Dit is voor wat Huehue betreft, in Pojom ziet het er helemaal anders uit. Een oase van rust zo blijkt uit de foto’s. Tot je in de clinica in het heetst van de strijd terecht komt.
Een weekschema van de clinica ziet er als volgt uit (en dan hebben we het nog niet over de school en het werk dat ernaast erbij komt):
o Lunes Consultas femenina 08h00 – 11h30 y 15h00 – 17h00…
o Martes Consultas general 08h00 – 11h30 y 15h00 – 17h00…
o Miércoles Capacitación en Pojom – Yalanhuitz - Tiactac
o Jueves Consultas general 08h00 – 11h30 y 15h00 – 17h00…
o Viernes Consultas en otras aldeas
o Sábado Consultas general 08h00 – 11h30 y 15h00 – 17h00…
o Domingo Descanso
Op de dagen dat er consultas zijn, beginnen Wouter en Miet mee met de consultadagen om 8 u 's morgens. Die duren officieel tot 11u30 maar durven wel eens uit te lopen. Dus een lange middagpauze (af en toe opgefleurd met een pick nick aan de rivier) is zeker welkom. Daarna om 15u terug aan de slag tot 17 -18 u. Als er promotoren moeten betaald worden en hun papieren afgetekend, dan is dat Wouter zijn deel. Tijdens de uren zit Wouter in zijn bureau achter de computer. De internetsatelliet staat goed gericht en mails beantwoorden van vrijwilliqgers, sponsors, externe contacten, andere organisaties beslaat een groot deel van de tijd. Verder zijn er nog subsidieaanvragen, labopapieren, verslagen, nieuwsbrieven, boekhouding en dergelijke meer. Behoorlijk saai werk zie ik jullie al denken. Maar er is gelukkig heel wat meer. Er moet ook gewoon veel nagedacht en gexperimenteerd worden van hoe dingen aan te pakken in de toekomst, er moet gepraat en overlegd worden met Pojomeros, mensen in de stad, de verschillende raden in het dorp, met de burgemeester, … .
Dat Mietie heel goed is in kritisch nadenken, dat wisten jullie al veronderstel ik. Dus dat ze een grote steun is hoef ik waarschijnlijk niet meer te vertellen? (een complimentje op zijn tijd kan geen kwaad hé…) Ze springt op heel veel plaatsen bij en helpt mij waar nodig.
Hoe het Miet vergaat in la escuela en met haar eigen trabajo krijgen jullie later te horen in een volgende spannende aflevering van wouterenmietinguatemala.
Vooraleer af te sluiten misschien nog even meegeven dat we waarschijnlijk wel nog een paar bladzijden zouden kunnen typen (of ons werk hier daarmee duidelijker uitgelegd wordt valt nog te betwisten). Maar om jullie tijd te sparen (alsook de onze) hebben we beslist dat maar niet te doen.
We stoefen niet graag, maar het mag gezegd worden: we werken hier ook hard! En dat neemt niet weg dat we niet genieten van de zon, de regen, de rivier, de bergen, de mensen, …
Genieten en laten genieten!
Wouter
