De eerste dagen aan de andere kant...

Buenos diás,


Het heeft een eindje geduurd, maar hier volgt ons eerste blogberichtje! Na negen dagen aan de andere kant van de wereld is het misschien tijd om iets te laten weten aan het thuisfront dachten we.

Een kleine situatieschets:

Op dit moment is het 24 oktober om 21u30. Miet en Wouter liggen lichtelijk vermoeid op bed. Miet leest Eva Luna van Isabel Allende, Wouter zit met de laptop op de buik na te denken over het eerste blogbericht. Het heeft geregend vandaag, dus de batterijen die opgeladen worden via de zonnepannelen zijn niet optimaal. Wouter is van plan te typen tot de laptop het begeeft. De verlichting in ons kamertje (we hebben hier ons eigen kamertje) is een spaarlamp, eveneens op zonneenergie, die net genoeg licht geeft om vage schimmen te ontwaren. Het koplampje van Miet schittert fel in mijn ooghoeken. Buiten zingen luide krekels en blaffende honden… Hier begint de nacht, bij jullie op dit moment de dag…

Genoeg geleuterd:

De bovenstaande gebeurtenis vindt plaats in Pojom-Guatemala. Ons verhaal begint echter vroeger. Op donderdag 15 oktober (een zonnige dag) stonden we, vergezeld van pa Bernard en ma Christine, aan het station van Kortemark. Hier begon het: de trein op, de lift omhoog, de vertrekhal van Zaventem binnen, langsheen de securitycheck, op het vliegtuig, kauwgom in de mond, de lucht in, Madrid binnen, 4 uur wachten, de lucht opnieuw in om uiteindelijk om 6 uur ’s morgens in Mexico City te landen. Deze metropool van 20 miljoen inwoners zou een tijdelijke verblijfplaats worden. Een rustplaatsje na een twaalf uur durende vliegtuigreis.

Mexico City:

Van Hanne en Kurt kregen we orders om een taxi seguro te nemen. De Spaanse kenners zullen weten dat dit een veilige taxi is. Miet ging echter op zoek naar het bedrijf van taxi Seguro, maar die bleken niet te rijden die dag. Gelukkig was Wouter in de buurt… ;-)

Aangekomen in onze jeugdherberg (7u) begon onze dag. We hadden zonet een nacht van zeven uren meer dan anders achter de rug door het uurverschil. Een eerste verkenning leerde ons dat we vlakbij de zocalo zaten. Het centrale plein in Mexico. We liepen, aten, tjoolden en praatten er de dagen nadien heel wat. Het moderne mexico waar de voladores (zie foto) nog steeds indruk maakten… Andere hoogtepunten waren een worstelwedstrijd, het showworstelen met maskers(http://www.youtube.com/watch?v=dfEckBCIo7U). Zowat het duurste (en voor Miet het meest ergerlijke en dwaze) dat we bezochten. Op onze tweede dag lieten we ons betoveren door het aztekisch tempelcomplex van Teothihuacán (zie foto), een mega toeristische trekpleister met gemiddeld om de 44 centimeter een verkoper die je voor de voeten loopt, maar zonder het voornoemde wel een ontzettend indrukwekkende plaats. Beschavingen waar wij enkele honderden jaren terug nog maar van durfden dromen… ook het nationaal antropologisch museum, één van de bekendste in zijn soort, moest aan het onderzoekende oog van Mister V en Mietie geloven. We hadden slechts enkele uren uitgetrokken om het leven van honderden jaren indianen te ontdekken, maar het werd heel snel duidelijk dat we evengoed 3 weken in het museum hadden kunnen rondlopen zonder nog alles te zien… We hebben er ons, flexibel zoals we zijn, bij neergelegd en zijn toen maar quesadillas (tortilla + kaas + vlees/kip) en tortas calientes (platte geroosterde warme broodjes met gebakken ingrediënten naar keuze) gaan verorberen op een van de honderden gezellige marktjes in een park van mexico city. Het menu werkte wel wat op de stoelgang, maar ook dat zijn we te boven gekomen…

Mietie ligt ondertussen te ronken, en Wouter zal gewillig volgen (zoals steeds) … Binnenkort meer over onze eerste dagen in Pojom, want ook daar is het laatste nog niet over gezegd…

Geniet ervan, doe het goed en tot binnenkort?!

Que les vaya bien!