Een guatemalteekse verjaardag: net dat tikkeltje anders...

Onder het motto beter laat dan nooit, hier een gebeurtenis van drie weken geleden… Het is hier ontzettend druk, maar we beloven opnieuw ons best te doen om onze blog up to date te houden!


Vrijdag 6 november 2009 06.30u: Wouter springt uit zijn bed en laat mietie weten dat ze nog even verder mag soezen, wat voor haar allerminst een probleem is...! Ondertussen begint hij aan zijn “Master-Miets-verjaardagsplan”: een verrassingsontbijt van pannenkoeken met op de koop toe honing en confituur, wat het alleen nog maar NOG feestelijker maakt...
Even verduidelijken misschien: de laatste dagen was het broodbeleg hier op. Aangezien er hiervan in Pojom niets te vinden is moeten we daarvoor op zondag naar de markt in Izquisis = 1 berg en een goed uur stappen verder. Helaas kwamen we er de vorige keer goed en wel aan als er al bijna geen markt meer te zien was (en dat was tegen 9.30 u ’s morgens en wij hadden dan al 1 uur gestapt he!!!) en konden we jammergenoeg onze geplande inkopen NIET doen...

MAAR dit buiten Wouter gerekend...

In het geniep regelde hij een deal met Tupac en Lore, 2 vrijwilligers van Vivir en Amor die in Huehuetenango zaten (=een big city met heel wat meer mogelijkheden...) Tupac en Lore kwamen 5 november hier in Pojom toe MET het zoete beleg... maar van dit alles was miet dus compleet niet op de hoogte!!!
Om verder te gaan: in het vroege ochtendgloren bakt Wouter ijverig een stuk of 50 pannekoeken. Zijn masterplan bestaat niet alleen uit een pannekoeken verjaardagsmenu MET warme en echte chocolademelk (!), maar ook uit een dagtocht (met een lekkere picknick) samen met de andere vrijwilligers en Hanne en Kurt. Alles tot in de puntjes geregeld dus, zo kennen we wouter he!

MAAR dit buiten de zwangere Pojomse vrouw gerekend...

Ondertussen werd Hanne rond 7u ‘s morgens uit haar bed ‘geklopt’ (als er hier in de casa materna hard op de deur geklopt wordt, betekent dit vaak: opstaan geblazen voor een zieke!!! Een zwangere vrouw bleek wat probemen te hebben... Hanne – ervan overtuigd dat er niet echt iets aan de hand was – had de ‘bevallingsrugzak’ (die hier altijd tip top in orde staat voor als de nood hoog is!) niet meegenomen. Daar aangekomen werd al snel duidelijk dat de vrouw reeds een opening van 9 cm had (voor de leken onder ons: er is 10 cm opening nodig bij de geboorte) en dat het voor ieder moment zou zijn... Hanne stuurde twee mensen met een briefje naar de kliniek met de vraag om snel de bevallingsrugzak te brengen! Verder vergat ze niet om Miet te feliciteren voor haar verjaardag en kregen Wouter en ik er nog een uitnodiging bij: als we dat wilden mochten we live een pojomse bevalling bijwonen...
Wouters ‘verjaardags’ organisatie dus even in de war: de pannenkoeken nog niet allemaal gebakken, Miet nog steeds slaperig in bed, de tafel nog niet versierd, de chocolademelk nog niet klaar... Maar flexibiliteit is hier sowieso geen probleem (en af en toe ook eens gewenst) en een bevalling op 6 november konden we echt niet laten liggen...
Hoogstens 10 minuten later zitten we al in de kamer van het hoog hoog zwangere meisje van 16 jaar. Rond haar bed staan drie vrouwen (haar 2 zussen en haar moeder) en op het voeteinde zit vroedvrouw Hanne, die haar moed inspreekt en helemaal paraat staat met alle instrumenten om de bevalling goed te laten verlopen. Er hangt een gordijn langs haar bed, zodat de vrouw voldoende privacy heeft (en wij ons ook niet ongemakkelijk hoeven te voelen). In de kamer naast ons zijn enkele mannen geknield aan het bidden rond het huisaltaar voor de goede afloop van de bevalling. De vrouwen lachen en maken grapjes, ze hebben er duidelijk zin in.
Maar de bevalling verloopt moeizaam, hoewel ze echt haar best doet om te persen en de baby goed lijkt te liggen, vordert het helemaal niet. Er verandert ook niets als we haar in een andere positie leggen... ondertussen is ze al bijna twee uur aan een stuk aan het persen en en is ze de uitputting nabij! Voor alle duidelijkheid: dit gebeurt allemaal zonder ook maar de minste verdoving... Bevallen staat hier gelijk aan keihard werken en knokken, geen epidurale verdoving of een onderwaterbevalling ... NADA NIETS!!! Persen en doorgaan! (Ik heb enorm veel respect voor de sterke vrouwen hier, wij vrouwen in belgie kunnen echt niet klagen... zegt mietie die zelf nog nooit bevallen is en dus niet weet hoe het voelt, maar toch!!!)
De vrouwen beginnen luidop te bidden en roepen de hulp van god in, Hanne is merkbaar ongerust, de spanning is te snijden... Hanne beslist – hoewel ze dit echt niet graag doet – om de ‘harde’ middelen in te zetten: Kurt (vriend van Hanne) moet met al zijn kracht duwen op de buik van de vrouw en zijzelf haalt de zuignap boven (daarmee kan ze aan het hoofdje van het kindje helpen trekken) Met man en macht wordt nu dus geperst (door de zwangere vrouw), geduwd (door Kurt) en getrokken (door Hanne) om de baby ter wereld te laten komen... Maar het lukt, even later komt het meisje gezond en wel te voorschijn! (voor de curieuzeneuwen: we weten nog altijd niet hoe ze noemt, want hier is de gewoonte om pas enkele weken later een naam aan de baby te geven! Wordt vervolgd!)
Oef, iedereen is enorm opgelucht! Miet overwint haar bloedfobie en kijkt toe hoe Hanne de navelstreng vastbindt en daarna doorknip, zelfs de bloederige moederkoek ontsnapt niet aan haar oog... De vrouwen wassen het babytje en wikkelen het meteen in een heleboel doeken, en het duurt niet lang of Miet mag de ‘verjaardagsbaby’ in de armen nemen! Een ongelofelijk ontroerend momentje... dolgelukkig keren Wouter en Miet terug naar de casa materna, om – drie uur later dan gepland – eindelijk met iedereen de overheerlijke pannenkoeken te verorberen!!!
Omdat het al tegen 12 u is, lijkt een dagtocht met picknick niet meer mogelijk, maar we besluiten toch een mini bergtochtje te maken! Miet in druk geklets met Lore en Hanne achteraan hobbelend en Wouter en Kurt krachtig en stevig met iets minder woorden voorop lopend, krijgen we uiteindelijk een adembenemend zicht op Pojom en omstreken... Helaas begint het te regenen, maar met een bananenblad boven onze kop is dat algauw opgelost! Paraplu’s? Nog nooit van gehoord!!!! 
Terug aangekomen in Pojom verorberen we samen een verjaardagscake en spelen we nog een potje ‘Kolonisten van Catan’...
Op naar de volgende superleuke Guatemalteekse verjaardag!