Het leven zoals het is... de Casa Materna in Pojom

Op aanvraag hier een beschrijving van een dagje in Pojom in de Casa Materna (het kliniekje waar wij wonen). Wie nog niet helemaal bevredigd is en hoogst nieuwsgierige/uiterst belangrijke vragen heeft, mag die gerust posten op onze blog... wij dienen u vrijblijvend van antwoord!!!

6.00 u (als we pech hebben 05.30u): “de annuncio’s”...

Door de luidsprekers schallen de spaanse “annuncio’s” over heel het dorp... een schetterende hoge vrouwenstem kondigt aan: “BUENO: papas fritas te koop deze middag” of “BUENO: volksvergadering om 16u in de namiddag”, wij begrijpen er over het algemeen geen snars van (ook al omdat we dan nog megaslaperig in ons bed liggen). Als er geen annuncio’s te horen zijn, dan horen we enkele guatemalteekse hits die we – nu al – kunnen mee neurien omdat dezelfde liedjes nogal vaak terukgeren. Hoe dan ook, de Pojomeros starten kwiek hun dag en dat heeft iedereen geweten, willen of niet... AMBIANCE!!!!

7.10u: de wekker rinkelt...

Gezwind springen wij ons bed uit... vaak nemen we nog een snelle douche. Wouter kiest voor de buitendouche (het is toch een echt vent he), miet gaat voor de badkamer wegens daar iets minder spinnen en dergelijke aanwezig. Het water is ijskoud, maar het doet deugd!!!
We zetten thee en koffie en smullen van ons (zelfgebakken) brood of we eten enkele gekochte zoete pojomse broodjes (niet overheerlijk maar zeker goed te doen!). Als beleg hebben we jammergenoeg geen choco of confituur, vaak eten we gewoon suiker en soms is er honing.
Als het mooi weer is en we hebben nog een kwartiertje tijd over, dan zetten we ons nog even- in onze T-shirt want het kan al goed warm zijn dan - op het bankje voor de kliniek om van het ongelofelijke zicht te genieten: de prachtige bergen, de Pojomeros die met hun machete en ezel naar hun velden trekken, de vrouwen die reeds druk in de weer zijn, de patienten die reeds staan te wachten op hun consulta... de moeite!

8.00 u tot 12u: werken

Dit verschilt natuurlijk van dag tot dag, maar hier even een greep uit de talloze mogelijkheden:

Wouter leert met de microscoop werken en onderzoekt de kaka (=popo) van de Pojomeros, Miet werkt een powerpoinvoorstelling rond alcoholisme uit, wouter leert de boekhouding van Vivir en Amor kennen, Miet blokt Spaans, Miet probeert enkele eerste ideeën rond jeugdwerk op papier te zetten, Wouter volgt de consultas (de doktersraadplegingen op), Wouter leert zijn weg te vinden in alle “papeleria” van de kliniek, Miet bakt brood, Miet maakt de computers van de kliniek in orde...

SPANNEND INTERMEZZO: nu op dit moment, terwijl ik hier mijn tekstje zit te typen, wordt Anton (een vrijwilliger dokter) weggeroepen voor een bevalling. Kurt en Hanne zijn er op dit moment niet en er is hier dus niemand anders aanwezig nu, geen vroedvrouw, niemand! Anton heeft weinig ervaring met bevallingen en heeft stress, Wouter gaat meteen als een echte goeie coordinator mee om Anton te ondersteunen en te helpen waar nodig... nog geen twee minuten nadat ze aan de deur kwamen kloppen voor hulp, zijn Anton en Wouter al weggespurt, gepakt en gezakt met de “bevallingsrugzak” voor als het snel moet gaan, zoals nu dus... Iedereen hoopt ECHT dat er nu geen complicaties optreden... brrrr ik zit hier nu toch ook serieus met de poepers hoor... DUIMEN!!!!!!

Het vervolg: Wouter en Miet doen inkopen in Pojom en verkennen het dorp, Wouter en Miet gaan mee met Anton en Carlos (een Guatemalteekse promotor uit de kliniek hier) naar het dorpje Yalambolop op een half uurtje rijden met de jeep om daar een consulta te doen (en ondertussen pikken we een laadbak vol Pojomeros op die op weg waren naar hun campos en nu dolgelukkig zijn met het gratis vervoer!)...

Intermezzo vervolg: ondertussen zijn Wouter en Anton terug. Een meisje van 16 is aan het bevallen, al sedert deze nacht, het zal haar eerste kindje zijn. Anton heeft alle paramters gecheckt (koorts, opening, hoofdje beneden...) en het ziet er goed uit... vandaag zullen we nog een paar keer langsgaan om zeker te zijn dat alles vlot verloopt. Wouter overlegde samen met Anton wat er moest gebeuren... voorlopig afwachten...

12-15u: middagpauze

Meestal moeten we nog wat inkopen doen: tomaten, eieren, komkommer... soms maken we snel een pasta salade, vaak eten we gewoon Miet haar ontzettend lekkere (deze laatste twee adjectieven voegde Wouter nog toe) zelfgebakken brood...
Kaas is hier in Pojom niet te vinden helaas, als we geluk hebben zijn er eens wortels, appels of pompoemem maar absoluut niet elke dag. Wat er wel altijd is: advocado’s, bananen, sinaasappels, limoenen, rijst...

We weten het, waarschijnlijk zal geen kat ons geloven, maar toch zijn wij echt creatief aan het worden in de keuken. We moeten wel, om met de weinige ingredienten die er zijn toch voldoende te kunnen varieren. Maar pas op, we klagen zeker niet, er is veel meer aanwezig in het dorp dan we dachten en meestal hebben we superlekkere maaltijden (even bewijzen: pannenkoeken, spaghetti, omelet met uien en tomaten + gebakken patatjes, pompoempuree, pompoenlasagna...)

Tegen 13 u trekken Wouter en ik dan naar de rivier, even buiten het dorp om er te zwemmen ( het water is fris en aangenaam en stroomt snel) in een – zonder te overdrijven – paradijselijke omgeving. Rotsen vol groen, superhelder blauwgroen water, zon, ... Sunparks honderd keer overtroffen.

Af en toe doen we ook onze was te doen. Jaja, met de hand en in de rivier. HUPLA!!!! We hebben daarvoor twee redenen:
1) Het is leuk, gezellig en ontspannend. Beetje kletsen terwijl je zit te frotten op een topje van miet of op een boxershort van wouter...
2) De belangrijkste reden: je kan je was ook meegeven aan vrouwen hier uit het dorp, MAAR dan hangen ze die te drogen in hun huisjes boven het haardvuur en dan ruikt je was eigenlijk echt niet zo lekker... de geur van ‘”CHUG” (vuur,rook en etensgeuren) zit er dan helemaal in en dat is niet zo aangenaam...
Voorlopig doen wij dus nog zelf onze was en plas...

15-18 u : opnieuw aan de slag …

18u: vamos a comer!!!!

De ene dag zorgen wij met de vrijwilligers voor het avondmaal, de andere dag Hanne en Kurt. Het duurt al snel een uurtje en een half om heel je gerecht klaar te maken... We eten allemaal samen en daarna spelen we ofwel een partijtje “kolonisten van catan” of we gaan een avondwandeling maken of we zitten – bij helder weer – gewoon naar de prachtige sterrenhemel te kijken die ontzettend de moeite is hier in het totaal niet verlichte Pojom...

21.30 a 22u: buenas noches!!!!

Meestal kruipen we hier vroeg onder de wol en onder ons muskietennet: toegegeven, Wouter vaak nog klaarwakker en Mietie dan al slaapdronken...maar de dag begint vroeg...