De tijd vliegt,,,

Geliefde lezer van deze blog,



Het is alweer een eindje geleden dat jullie nog iets van ons hoorden. Het is niet dat we jullie niet meer graag zien, integendeel zelfs! Enkele redenen waarom een blogbericht uitgebleven kan zijn:
- een container van 15000 kilo kwam aan in La Trinidad op 6 uur rijden van Pojom en moest daar uitgeladen, bewaard, bewaakt (Kurt en Wouter sliepen erbij) en opnieuw ingeladen worden om dan uiteindelijk in het verschrikkelijk moeilijk bereikbare Pojom terecht te komen.
- er werden zonnepannelen geïnstalleerd door Bert en Mathias van Solar Zonder Grenzen. In een week tijd werd een middelbare school van elektriciteit en licht voorzien met niet minder dan de zon die hier dikwijls haar best doet. Gevolg: een leraarskamer, een computerklas en 4 klaslokalen werden verlicht!!!
- Wouter reed in de laatste weken 3 keer naar Huehuetenango (Huehue in de volksmond), een rit van 6 uur bij goed weer en 8 uur bij slecht weer. Slechte weg, diepe ravijnen maar adembenemende uitzichten (waar Wouter dan weer net iets minder van geniet dan Miet, omdat hij geconcentreerd de diepste stukken zit te vermijden). De eerste rit diende om Huehue te verkennen. Wouter en Miet bezochten samen met Hanne en Kurt alle belangrijke instanties (kwestie van goed op de hoogte te zijn) zoals bijvoorbeeld, het labo, de grote winkels, het hospitaal...
Gelukkig leerden we dit laatste goed kennen, want na slechts twee luttele dagjes Pojom moesten we opnieuw naar Huehue: een emergencia (spoedgeval)... Maria del Carmen, een piepkleine baby van 9 dagen met een gewicht van 1,6 kilogram en een mondje bezaaid met schimmel! Nog een keertje naar de clinica van Huehue dus, en deze keer dringend! Wouter aan het stuur, Miet ernaast met Maria del Carmen in doeken gewikkeld in haar armen en Kurt op de achterbank aan het studeren. Alles verliep supergoed en gelukkig heelhuids en op tijd met Maria in de clinica toegekomen… Over emergencia’s zou waarschijnlijk een boek geschreven kunnen worden, maar daarover geven we later wel nog eens meer informatie...
De derde rit naar Huehue was om inkopen te doen voor de installatie van de zonnepanelen.
Het is bijna onmogelijk om vanuit Pojom in 1 dag naar Huehue te rijden en terug... Het zou misschien wel lukken maar dan verslapt de aandacht te hard tijdens het rijden en wordt het gevaarlijk! (ravijnen, kloven... we passeren het allemaal!) Vandaar ook dat deze trot een echte tijdsrovende bezigheid is. Daar komt ook bij dat we – omdat we natuurlijk nooit in een wip eens in huehue staan – we telkens ook een heuse to do lijst meehebben! Iedereen wil er altijd vanalles in 1 keer forceren, omdat we er naar de bank en het ministerie kunnen, de winkels... Tegelijk is het ook de place to be om eens lekker op restaurant te gaan, waar er WEL kaas is (= Miet!!!) en waar er een frisse pint gedronken kan worden (= Wouter!!!!)...
- Miet heeft op zaterdag jeugdwerk (een beetje chiro!!!) en op donderdag vergadering met de middelbare schoolstudenten die haar daarbij helpen.
- Als het mooi weer is dan moet je zeker gaan zwemmen in de prachtige rivier (met minder geluk moet je ook heel wat kleren gaan wassen…)
- het dagelijkse werk moet ook verdergezet worden als er geen emergencia’s zijn
- …

U ziet, veel te veel om te vertellen, maar we willen u, de trouwe lezer niet onthouden om onze laatste week kort te omschrijven:

Het was hier heel erg druk de laatste dagen: Mathias en Bert van Solar zonder Grenzen waren hier om de zonnepanelen te installeren op het dak van de middelbare school! Veel meer ambiance dus, maar het betekent voor iedereen ook: meer brood bakken, meer boodschappen doen en koken voor een man of 9! Jaja, Mietie en Wouter worden hier echte chef koks, al ontbreekt de haute cuisine nog af en toe. Maar met de middelen die we hier hebben, slagen we er wel al in om lekker eten te bereiden (met de tips van anderen zo heel af en toe natuurlijk) In een week tijd zijn we hier dus gegaan van GEEN elektriciteit in heel de school naar licht, stopcontacten en alles erop en eraan... we zijn dus samen met de basico’s (leerlingen van de middelbare school) heel content!

Zondag zijn Wouter en Miet, Mattias en Bert te voet vertrokken naar Yalenhuitz (het andere dorpje met een clinica van Vivir en Amor). Daar sukkelden ze echt keihard met hun zonnepanelen, ze hadden slechts 1 uur per dag elektriciteit en onze ingenieurs zijn dat daar gaan oplossen! Allemaal samen 1 uur de berg over gewandeld en dan toegekomen op de markt van Ixquisis (dat is elke zondagmorgen, heel erg gezellig en tof): papas fritas gegeten en een cola of jugo de manzana (appelsap) gedronken, een beetje inkopen gedaan (Wouter kocht zich een cowboyhemd voor 5 Quetzal (30 cent), inclusief gaatjes aan de schouders) wat rondgewandeld samen met de vrijwilligsters van Yalenhuitz (Astrid en Mieke) en dan met hen per auto naar daar gereden. Yalenhuitz ligt toch wel drie uur stappen van hier en als we dat kunnen vermijden dan doen we dat hé… .
Daar aangekomen gingen Bert en Mathias meteen aan het werk. In de late namiddag dan vertrokken richting de laguna (een meer). Als er nog stukjes paradijs op aarde zijn, dan denk ik dat we er daar eentje gevonden hebben. De rivier komt in de vorm van een waterval met van die plaatsjes waar je er in kan gaan zitten toe in de laguna. Echt PRACHTIG was het, zo'n mooie natuur, niet te doen! Het was er rustig en zelfs idyllisch en we hebben er echt van genoten!
Maandag had Miet jammergenoeg een beetje last van diarree. Dat gebeurt hier wel meer met de meeste mensen, maar Wouter deelt vol trots mee dat hij hier nog GEEN last van gehad heeft. Het gevolg van de diarree was dat de ‘dagtocht’ die we gingen doen in het water viel. In de namiddag was Miet echter beter en vertrokken we richting Pojom. Een stevige trot van drie uur. En het was ZALIG! Het uitzicht, de bergen, een lekker weertje en een gezellig windje... DIK IN ORDE!
Ook gewoon om eens alleen met twee te zijn. We zijn hier dan wel samen, maar het is soms druk in de clinica en we wonen hier dan ook altijd met een hele bende onder 1 dak (dat dak staat trouwens niet op de muren en dat zorgt ervoor dat er hier totaal geen geluidsdichte ruimtes bestaan). Veel gebabbeld tijdens ons tochtje, ook over het project en wat ons te wachten staat, de conclusie is dat het niet niets zal worden. Maar wees gerust, we zien het helemaal zitten! Bring it on! Kurt en Hanne de vorige coördinatoren vertrekken hier eind december, maar we zitten hier nu met een stevig team van vrijwilligers (Bram, Lore en Tupac), dus dat komt helemaal goed!

Op de terugweg van Yalenhuitz passeerden we een paardenranch (Ixquisis is in tegenstelling tot Pojom een ladinodorp, het verschil is dat er in Pojom Maya indianen wonen en in Pojom ladino’s een soort middenklasse die het meestal ook ietsje breder heeft, al klopt dat niet altijd). We hebben even getwijfeld, maar uiteindelijk hebben we toch aan twee cowboys (ja met grote hoed en lasso in de hand, echte cowboys dus!) gevraagd of ze ons wilden leren paardrijden... In het begin dachten ze waarschijnlijk, welke twee zotten staan hier voor onze neus ( want ze keken wel een beetje raar en zeiden niet zo veel haha!). Na de eeste onwennige lachjes (meer van onze kant dan van de hunne) werdden ze uiteindelijk heel enthousiast!
Ze haalden subiet een paard uit en wouter mocht als eerste een toertje doen (terwijl de cowboy het touw nog vasthield hé)! Amai, jullie hadden Wouter moeten zien zitten: een big smile tot over zijn oren, glunderend tot en met. Met het carré hemd dat hij de dag ervoor op de markt gekocht had zag hij er behoorlijk cowboyachtig uit. De mensen van de ranch vonden het allemaal hilarisch, vooral omdat Wouter zijn benen ietske te lang leken voor het paardje waarop hij zat.
Even later was het Mieties beurt om een klein toertje te doen (Mietie wat meer met de poepers dan stoere wouter, maar toch met voldoende durf!). Ondertussen was wouter al een praatje aan het slaan met de mensen van de ranch en zei hij al lachend dat hij een groter paard nodig had eigelijk... en hupla! Daar kwamen ze al af met een groot wit paard en... wouter mocht meteen ALLEEN een ritje doen! Haha nu was het helemaal geslaagd, Miet had Wouter nog niet vaak zo zien schitteren als toen... met de voet schoppen op de flank van het paard en met het touw de richting aangeven, Wouter had er nul komma nul moeite mee natuurlijk!
Ietwat vreemd, maar Miet lieten ze niet meteen alleen rijden, hahaha! Swat Miet had er ook geen probleem mee want ze zat toch niet helemaal op haar gemak! De voorzichtige tikjes van Miet om haar paard vooruit te krijgen leverden dan ook niet zo heel veel op. Ze besefte dat de dieren daar misschien toch tegen zouden kunnen en sterk genoeg zijn (en nee, ze is nog niet van plan om vlees te eten!!).
Maar goed, na een eerste proevertje van het paardrijden gaan Miet en Wouter nu zondag elk twee uur paardrijles krijgen, dit voor de redelijke prijs van 50 Quetzal (4,10 euro). Het leven kan meezitten!
Als laatste is het misschien nog interessant om mee te delen dat Hanne en Kurt zich aan het terugtrekken zijn uit het project. Meer en meer komt het op onze schouders neer. In de vier jaar dat ze hier wonen en werken hebben ze nog bijna nooit echt gereisd... het is hen dus van harte gegund nu om er een weekje op uit te trekken! Hanne is nu ook begonnen om hun kamer op te ruimen, en als alles volgens plan verloopt zouden we binnenkort kunnen verhuizen naar hun kamer. Dan hebben we ons eigen keukentje, eigen badkamertje en gewoon veel meer ruimte... Dat lijkt griezelig veel op samenwonen hé??? Dat wordt nog spannend zeg… ;-) maar we kijken er ook naar uit!!!

Wij gaan jullie laten, mochten jullie het niet kunnen laten om ons op de hoogte te brengen van nieuwtjes, weetjes of eventuele onbenulligheden, laat jullie maar goed gaan é!! (Miet lacht: hoeveel keer gebruikte Wouter laten in deze zin?)
Ook (post)pakjes ontvangen wij ZEER GRAAG op:

Wouter Verstraete - Miet Cools
AP 63
13001 Huehuetenango
Guatemala

Met liefs,
Miet

Een stevige groet,
Wouter