Beestenboel
In Pojom is de straat zeer levendig: je komt er met gemak eenden en kippen tegen, kuikentjes huppelen in een rijtje voorbij, je kan werkelijk geen stap zetten zonder vieze vuile magere en gevaarlijke honden tegen het lijf te lopen (tot grote ergernis van vooral mietie, die – als ze alleen is – bijna constant met een steen in haar hand gooit om naar de honden te smijten! En ja, ze durft ER OP mikken! In het begin had ze nog medelijden met de dieren, maar na de beet die katalina kreeg en na het besef dat het waakhonden zijn, is ook de zachtaardige mietie heel erg op haar hoede…). Af en toe een ezeltje op je weg of een paard die voor de winkel staat, het kan allemaal! Het grappigst van allemaal zijn de varkens, ongelofelijk vuile grote logge dieren die vasthangen aan een boom of in de modder liggen te schurken…
De tienda
Pojom telt waarschijnlijk bijna evenveel huizen als er tienda’s (winkeltjes) zijn. Het ene winkeltje naast het andere, geen straat zonder winkels, met echt allemaal dezelfde producten… De ene verkoopt al wat meer groenten als de andere, maar voor de rest heeft IEDEREEN dezelfde kleine chipszakjes, dezelfde koekjes, dezelfde pasta, dezelfde spaghetti, dezelfde zeep, dezelfde bloem, dezelfde salsa mexicana, dezelfde kauwgummen, dezelfde frisdranken… ongelofelijk!!!! Op de duur weet je wel wie de ‘eerlijkste’ verkopers zijn en wie een beetje meer ‘gewiekst’ is als wij blanken daar voor de deur staan!
Op de foto zie je de winkel van Mateo Leon onze favoriete groentenboer ...
De was
Vanaf het moment dat de zon ook maar even boven de wolken piept, verandert Pojom in 1 en al kleur. Op alle struiken, daken, hagen, balken, heggen… in echt wel het HELE dorp ligt dan was te drogen: honderden cortès, tientallen huipiles en een heleboel broeken en hemden… Soms ligt de was zelfs midden op straat te drogen en moet je je ertussen manoevreren. De gezinnen in Pojom zijn meestal nog erg groot, waardoor de vrouwen bijna elke dag een enorme berg was te doen hebben! Wassen is een vrouwentaak. De manier van wassen is voor ons ietwat vreemd: ze slaan de kledingsstukken keihard op stenen… tot nu toe zijn we er nog altijd niet achter gekomen WAAROM ze dat precies doen…
Een Pojoms meisje
Zo zien alle vrouwen er in Pojom uit: een grijsachtige cortès waarvan je wel verschillende modellen hebt (dikke of dunne stof, duur of goedkoop, met kleuren of eerder donker) maar die voor ons meestal een beetje eender lijken, een huipiles (een bloesje in mooie felle kleuren), zwarte open plastieken schoentjes (waarmee ze dan ook door de modder crossen!!!). Hun haren zijn ALTIJD lang en in een staart of vlecht gebonden, zelden zie je vrouwen of meisjes met de haren los… Vaak dragen ze er een mooie speld in die uit kleine kleurige pareltjes bestaat. Vrouwen zijn dus nog zeer traditioneel gekleed (vrouwen in lange broek zijn een grote grote uitzondering!!!), dit in tegenstelling tot de mannen die gewoon in lange broek, hemd of t-shirt, pet (!!! Bijna ELKE man hier draagt die !!!) en botten gekleed gaan… met bijhorende machete (hun groot kapmes).
De kerk en de straten errond...
Zo zien de straten er in Pojom uit… er is 1 “grote weg” (maar stel je daar absoluut geen asfalt bij voor en ook geen superbrede straat natuurlijk!) en daarnaast vele kleinere aarden zijwegen. Wat dieper in het dorp zijn het zelf gewoon smalle aarden paadjes van huis naar huis, waar je zelfs bijna niet met twee naast elkaar kunt lopen. In Pojom zijn er wel een stuk of tien kerken. De evangelische kerk, de katholieke kerk, de charismatische kerk… en zo zijn er nog wel enkele! Op de meest onmogelijke plekjes verschijnen ze in het dorp! In die kerken zijn er ontzettend veel misvieringen met heel luide muziek tot over heel Pojom te horen, meestal ’s avonds laat… en vaak wordt ook wel een beetje vals gezongen! Maar wel heel gezellig allemaal…
Enjoy!
Wouter en Miet
